CD-recensie

 

© Aart van der Wal, september 2022

Brahms: Symfonie nr. 1 in c, op. 68 - nr. 2 in D, op. 73 - nr. 3 in F, op. 90 - nr. 4 in e, op. 98 - Tragische Ouvertüre op. 81 - Serenade nr. 2 in A, op. 16 - Dubbelconcert voor viool, cello en orkest in a, op. 102

Gordan Nikolic (viool), Tim Hugh (cello), London Symphony Orchestra o.l.v. Bernard Haitink
LSO Live LSO0570 • 4.05 • (4 sacd’s)
Live-opname: mei 2003 & juni 2004, Barbican, Londen

   

Kort na het overlijden van Bernard Haitink, in Londen op 21 oktober 2021, typeerde collega Niek Nelissen (tevens de auteur van het boek over en met Haitink: Als je het een beroep mag noemen, hier besproken door een andere collega: Maarten Brandt) hem in zijn beschouwing (klik hier) als de dirigent van het weglaten, daarbij refererend aan Haitinks eigen woorden: dat zijn grote voorganger Eduard van Beinum een meester was geweest in ‘de kunst van het weglaten', diens weigering om bombastisch te zijn maar in plaats daarvan consequent te kiezen voor eenvoud. Daarmee had Haitink tevens zijn eigen dirigeren gekenmerkt, in weinig woorden, concies als altijd.

Wat betekende dat eigenlijk, die kunst van het weglaten? Dat de toehoorder vooral niet moest worden afgeleid door details, maar dat alles ten dienste moest staan van het grote concept. Wat een meeslepende uitvoering zeker niet in de weg hoeft te staan, zoals Haitink talloze malen heeft bewezen. Uitvoeringen bovendien die door de jaren heen getuigden van artistieke coherentie, geboren uit een sterke innerlijke overtuigingskracht (die hij uitstekend op de musici wist over te brengen). Dat met het klimmen der jaren zijn dirigeerstijl nog beduidend losser werd deed aan die coherentie – het spreekt bijna vanzelf – niet af.

Het ‘huislabel' van het London Symphony Orchestra presenteerde onlangs een heruitgave van een album dat reeds in 2006 verscheen. Volgens de cover ‘remastered in 2022, this collection is now available in high-definition with surround mixes for the first time'. Ik neem het zonder meer aan, want die eerste uitgave heb ik nooit besproken, maar wel hier, door Jan de Kruijff. En daaraan heb ik niets toe te voegen.

Of deze heruitgave in stereo beter klinkt weet ik niet, maar wel dat het indrukwekkend gestileerd uit zes luidsprekers komt Daarover tenminste geen enkele twijfel. Met drie frontspeakers (waarvan één precies in het midden gepositioneerd), twee achter-speakers (op laag niveau afspelen!) en eventueel daaraan toegevoegd een subwoofer waant men zich ‘ergens anders'. Maar wie zich met stereo moet ‘behelpen' (of het album al heeft) hoeft echt geen tranen weg te wissen… Everybody happy!


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links