DVD-recensie

Rossini op herhaling

 

© Paul Korenhof, december 2019

 

Rossini: Il barbiere di Siviglia
Florian Sempey (Figaro), Michele Angelini (Almaviva), Peter Kálmán (Bartolo), Catherine Trottmann (Rosina), Robert Gleadow (Basilio), Annunziata Vestri (Berta), Guillaume Andrieux (Fiorello), Stéphane Facco (Ambrogio)
Chœurs Unikanti
Le Cercle de l'Harmonie
Dirigent: Jérémie Rhorer
Regie: Laurent Pelly
Toneelbeeld: Laurent Pelly & Cléo Laigret
Naxos NBD0065V (BD)
Opname: Parijs, 13 & 16 december 2017

 

Eind oktober besprak ik een opname van Il barbiere di Siviglia op een door Naxos uitgebrachte dvd die in geluidskwaliteit niet verder kwam dan 192 kbps, een achtste van de 1,5 Mb die bij menige andere dvd-uitgave standaard is, ook bij Naxos zelf (klik hier). Gelukkig was de importeur zo vriendelijk mij kort daarop de Blu-ray-versie ter beschikking te stellen en de resultaten zijn van dien aard dat ik die graag onder de aandacht breng.

Natuurlijk ben ik mij er heel goed van bewust dat 192 kbps bij Dolby en ac3 iets anders is dan bij het tegenwoordig zo populaire mp3, en dat er meer dan alleen een goede installatie nodig is om het verschil met 1,5 Mb relevant te maken. Veel mensen lijken het verschil zelfs niet te horen. Aan de andere kant voelt ook menigeen die ooit tevreden was met muziekweergave op een mp3-niveau van 192 kbps, zich daarbij niet meer thuis, maar ook 320 kbps komt in sommige oren niet prettig over - en uit ervaring weet ik dat ik dan niet alleen spreek over muziekliefhebbers met getrainde oren.

Dat desondanks de hoeveelheid gecomprimeerde muziek toeneemt, niet alleen op internet maar ook bij reguliere radio-uitzendingen, is betreurenswaardig. Soms vraag ik ook af waarom mensen nog een goede installatie zouden willen aanschaffen, als zij er geen (klanktechnisch) goede muziek mee willen beluisteren. Het verschil tussen gecomprimeerd en zogenaamd 'lossless' geluid is namelijk niet alleen hoorbaar bij symfonieën van Bruckner, opera's van Wagner en andere werken met grote bezetting en momenten van een groot geluidsvolume, zoals wel wordt beweerd. Zelfs het timbre van een enkele zanger in een lied van Schubert kan bij een conversie tot 320 kbps al duidelijk verschillen van diezelfde stem bij een weergave bij 1411 kbps of hoger (wav-standaard).

De door Naxos uitgebrachte Blu-ray-versie vanRossini's Barbiere bleef trouwens niet steken bij een weergave bij 1,5 Mb, maar kon zelfs oplopen tot 2,3 Mb. Dat wordt natuurlijk lang niet altijd gehaald en er zijn wel heel goede oren (en een super-installatie!) nodig om het verschil te horen, maar wie ervoor gevoelig is, merkt het verschil ook aan het karakter van het geluid. Het is te vergelijken met het rijden op een hoge snelheid in een auto die daarmee (bijna) aan zijn top zit en het behalen van dezelfde snelheid in een wagen die op dat moment nog een fikse reserve heeft. De snelheid is hetzelfde, maar toch voelt het anders aan, zowel voor de chauffeur als voor de passagiers. Daarnaast spreekt het voor zich dat ook het beeld van de BD door de hogere resolutie beter scoort op het punt van scherpte, kleur en vooral dieptewerking.

Jérémie Rhorer en zijn Cercle de l'Harmonie lijken er nu meer dan ooit een muzikaal feest van te maken en ook bij de solisten spettert de virtuositeit de luidsprekers uit. Uitblinker is de Almaviva van Michele Angeline, een Rossini-tenor bij uitstek met een fenomenale techniek. Aan zijn wat 'harde' timbre moest ik kennelijk even wennen, want mijn waardering is sinds de eerste bespreking zelfs toegenomen. Markant gezongen en vol humor is zowel de Figaro van Florian Sempey als de Bartolo van Peter Kálmán, maar de grote ontdekking blijft toch de jonge Catherine Trottmann als Rosina, vocaal zo meeslepend als Teresa Berganza en daarbij een fenomenale actrice, kwikzilver in haar motoriek en onweerstaanbaar in blikken en gebaren. Het lijkt of zij Rossini's komedie nog meer humor weet te verlenen dan al zo ruimschoots in de muziek aanwezig is.

Als Rhorer en de solisten daarbij iets van de élégante fraseringskunst hadden laten horen, die we kennen van uitvoeringen onder dirigenten als Giulini en Abbado, was het ideaal geweest! Wel blijft het een voorstelling die soms meer semi-scenisch is dan echt geënsceneerd met af en toe iets te kluchtige trekjes en clichématige bewegingen in de koorscenes en sommige ensembles. Daar maal ik overigens minder om, althans bij een dvd-uitgave. Als Rossini's muziek zo klinkt als hier, kan ik een uitvoering wekelijks draaien, ook met de televisie uit. Muzikaal blijft het de leukste opera die ik ken, al sinds mijn moeder mij met het tekstboekje in mijn handen hikkend van de lach naast mijn eerste koffergrammofoon vond!


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links