CD-recensie

 

© Aart van der Wal, maart 2012

 

 

Il Caro Sassone - Handel in Italy

Uit Armida Abbandonata HWV 105 - Delirio Amoroso HWV 99 - Il Trionfo del Tempo del Disinganno HWV 46a - Salve Regina HWV 241 - La Resurrezione HWV 47 - Tu fedel? tu constante? HWV 171 - Alpestre Monte HWV 81 - Sonata a 5 HWV 288 - Clori, Tirsi e Fileno HWV 96 - Aminta e Fillide HWV 83

Lucy Crowe (sopraan), The English Concert o.l.v. Harry Bicket (klavecimbel)

Harmonia Mundi HMU 907559 • 75' •


Als ik zou moeten kiezen tussen de mezzo Joyce DiDonato (klik hier) en de sopraan Lucy Crowe zou ik het echt niet weten, want beiden hebben alles in huis om Händels opera- en oratoriumrollen het absoluut volle pond te geven. Wat wil zeggen dat, als het op pure stemschoonheid én dramatiek aankomt, we bij deze beide dames op het juiste adres zijn. We hoeven niet langer te zoeken!
Crowe brengt haar Händel in grootse stijl, schitterend versierd en met een zelfverzekerheid die de luisteraar eenvoudigweg in de ban slaat. En passant laat ze tevens de critici achter zich die maar blijven beweren dat Händels muziek 'veel van hetzelfde is'. In hun ogen daalt hij dan net nog niet af naar het niveau van de broodschrijver, maar veel scheelt het niet. Ook in onze vaderlandse pers stuit ik herhaaldelijk op een nogal minzame houding jegens Händels muziek. Platitudes in die kritieken te over, terwijl die in Händels muziek zelf nu juist ontbreken. Natuurlijk, een partituur is niets meer dan een dode letter die tot écht leven moet worden gewekt. Daarin past geen routine: zelfs de mooiste muziek moet een vruchtbare voedingsbodem vinden wil zij fier, frank en vrij kunnen opbloeien. Zelfs Beethovens Pastorale of Bachs Goldberg-Variaties opleven een routineuze aanpak op den duur niet. Wie ieder stuk dat hem of haar onder ogen komt fris en monter, met volle inzet en energie aanpakt en er niet voor terugdeinst om goed na te denken over de interpretatieve mogelijkheden, wordt door dankbare toehoorders beloond.
Ik denk dat we wat dat betreft Lucy Crowe en The English Concert onder Harry Bicket niet dankbaar genoeg kunnen zijn voor dit buitengewoon geslaagde recital dat geen spoortje routine verraadt en waarin de combinatie van pure zangkunst en vocale én instrumentale expressie alleen maar hoogstandjes oplevert die ook na herhaald beluisteren steeds weer nieuwe aspecten openbaart. Ik denk dat ik track 14, de aria 'Disseratevi, o porte d'Averno' uit La Resurrezione, met die feestelijke trompetten en Crowes vocale acrobatiek wel tienmaal achter elkaar heb beluisterd. Zeker, haar technische vocabulaire trekt onmiddellijk de aandacht, maar nog boeiender is te ervaren dat ze echt in haar tekst gelóóft: zij is echt de engel die het stralende licht van de eeuwige God verkondigt dat een einde maakt aan de heersende gruwelijke duisternis. Poort van Averno, opent u zich! Misschien staan deze woorden wel symbool voor dit gehele recital: steeds opnieuw worden poorten geopend, waardoor nieuwe panorama's zich ontvouwen, rijk gedetailleerd, met prachtige kleurschakeringen, afwisselend sprankelend en diep doorvoeld, maar altijd met het muzikale hart op de tong. Dat geldt trouwens niet alleen voor het barokrepertoire: Crowe voelt zich ook in het twintigste-eeuwse repertoire als een vis in het water, zo blijkt uit haar hoog gewaarde Lutoslawski-opname (klik hier voor de recensie).
Wat mij betreft mag het opnameteam in de vreugde over deze Händel-uitgave delen, want ze leverden een subliem staaltje vakwerk af.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links