DVD-recensie

Rossini-feestje in de Met

 

© Paul Korenhof, mei 2012

 

 

Rossini: Le Comte Ory

Stéphane Degout (Raimbaud), Monica Yunus (Alice), Susanne Resmark (Ragonde), Juan Diego Flórez (Le Comte Ory), Michele Pertusi (Le Gouverneur), Joyce DiDonato (Isolier), Diana Damrau (La Comtesse Adèle), Metropolitan Opera
Dirigent: Maurizio Benini
Regie: Bartlett Sher

Virgin Classics 07095993 (2 dvd's)

Opname: New York, 9 april 2011

 


Goed, de vocalistiek klinkt niet altijd even Frans en de zang is ook niet altijd verstaanbaar, maar dat mochten we ook niet verwachten. Er is nu eenmaal een groot verschil tussen een internationaal solistenteam en een Frans ensemble dat in zijn eigen taal zingt, en er is een nog groter verschil tussen de akoestiek van de Metropolitan Opera en die van de Opéra Comique. Zetten we ons daaroverheen en accepteren we de akoestische schaalvergroting in combinatie met een redelijke dosis verlies aan Franse puntigheid in zowel de zangstijl als de uitspraak, dan valt er heel veel te genieten.
De visuele ramp met Rossini's 'opgeleukte' Turco in Italia bij De Nederlandse Opera, door Radio 4 uitgebreid als 'leuk! leuk! leuk' betiteld (gevoel voor humor blijft nu eenmaal heel persoonlijk…) is deze Comte Ory een ware verademing. Na alle experimenten die zijn moderne collega-regisseurs op dit repertoire hebben losgelaten, heeft Bartlett Sher zich beperkt tot een lichte modernisering die vooral doorwerkt in de personenregie. Zo heeft hij bijvoorbeeld de sexuele aantrekkingskracht binnen de driehoek Adèle-Ory-Isolier inderdaad tot een driehoek gemaakt met speelse verwijzing naar mogelijke bisexualiteit. Net niet te nadrukkelijk en met een luchtige toets. Zo kan het dus ook!
Knap is bovendien dat hij dat ook nog echt 'leuk' wist te houden, wat mede te danken is aan de decors van Michael Yeargan en de kostuums Catherine Zuber. Zij plaatsten de opera namelijk op dubbele wijze in Rossini's 'eigen tijd': enerzijds door vast te houden aan de in het libretto geromantiseerde middeleeuwen, anderzijds door een geslaagde poging om ook iets voelbaar te maken van de sfeer in een kleiner 19de-eeuws theater. Op het grote toneel van de Met bouwden zij een gestileerd toneeltje uit de periode vlak vóór de Franse revolutie, zodat Sher het werk kon ensceneren als 'theater binnen het theater', en dat procédé werkt bijzonder goed, zeker op de televisie, maar waarschijnlijk ook in de Met zelf.

Binnen deze 'authentieke' benadering vieren de solisten duidelijk een feestje. Iedereen amuseert zich merkbaar met zijn eigen rol zowel als met het samenspel en dat komt het geheel alleen maar ten goede. Juan Diego Flórez (een half uur vóór aanvang van de opgenomen voorstelling stond hij nog aan het kraambed van zijn vrouw…) zingt en speelt de sterren van de hemel als de rokkenjagende Ory en Diana Damrau toont eens te meer dat zij zich in een komedie als een vis in het water voelt.
Daarnaast was de Met zo fortuinlijk om in de bariton Stéphane Degout een capabele Fransman te importeren voor de rol van Raimbaud, wiens woordenwaterval in de aria 'Dans ce lieu solitaire' voor menige niet-Fransman een te traag tempo noodzakelijk maakt, terwijl Michele Pertusi zijn steentje bijdraagt met een mooi rond getimbreerde Gouverneur. De grootste verrassing is echter Joyce DiDonato, die haar scènes niet alleen vocaal met grote flair weet in te vullen, maar die van de oversexte page Isolier een aanmerkelijk actiever personage maakt dan we gewend zijn.
In de bak houdt Maurizio Benini er goed de vaart in, terwijl hij bovendien erin slaagt om een redelijk intieme muzikale sfeer te creëren. Dit alles werd voortreffelijk vastgelegd in heldere, kleurrijke beelden (HD) en en een net niet te brede stereoklank (LPCM en dts). Virgin spreidde de voorstelling met enkele door Renée Fleming afgenomen interviews mooi uit over twee dvd's en voegde er een boekje aan toe met een informatief artikel over de productie.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links