DVD-recensie

 

© Paul Korenhof, maart 2024

 

Prokofjev: Cinderella

Marianela Nuñez (Cinderella), Vadim Muntagirov (The Prince), Gary Avis, Luca Acri (Cinderella's step-sisters), Fumi Kaneko (The Fairy Godmother), Taisuke Nakao (The Jester) e.a.
The Royal Ballet
The Royal Opera House Orchestra
Dirigent: Koen Kessels
Choreografie: Frederick Ashton
Decors: Tom Pye
Kostuums: Alexandra Byrne
Belichting: David Finn
Opus Arte OABD7316D (BD)
Opname: Londen, 5 & 12 april 2023

 

Assepoester, Cenerentola, Cendrillon of Cinderella, hoe de hoofdpersoon in de diverse versies ook heten moge, het sprookje zelf blijft onvergankelijk en het blijft ons misschien meer beroeren dan enig ander sprookje. Het geheim zit allereerst in het personage zelf: een meisje dat op wonderbaarlijke wijze ontsnapt aan een meelijwekkende, soms zelfs tragische positie en het grote geluk vindt. Dat is niet alleen een droomsituatie waarmee velen zich kunnen identificeren, maar van alle bekende sprookjesfiguren is zij ook de meest menselijke, een bijna driedimensionaal karakter dat tot leven komt dankzij een verhaal dat nooit extreem zwart-wit wordt, maar waarin relativerende humor een grote rol speelt.

Onder de diverse bewerkingen is de choreografie die Frederick Ashton in 1948 ontwierp voor het toen pas enkele jaren oude ballet van Prokofjev, bepaald niet de minste. In Londen heeft het werk vrijwel constant op het repertoire gestaan en vorig jaar zette het Royal Ballet de 75ste verjaardag van Ashton's choreografie luister bij met een sprookjesachtige nieuwe productie in prachtig ruimtelijke decors van Tom Pye, sublieme belicht door David Finn.

Vooral de door de Fairy Godmother opgeroepen scènewisselingen in het eerste en derde bedrijf zijn adembenemend en de beslissing om het tweede bedrijf niet te situeren in een balzaal, maar als een tuinfeest bij het paleis van de prins, versterkte een productie waarin de natuur, en vooral de bloemenwereld, een grote rol was toebedeeld. De kleurrijke, tijdloze kostuums van Alexandra Byrne met een mix van 19de-eeuwse (Napoleon!) en nieuwere elementen sloot daar naadloos bij aan en het resultaat is een sprookje op zich.

Ook muzikaal was de voorstelling het jubileum waardig. Cinderella, hier uitgevoerd met enkele kleine coupures. lijkt het visitekaartje van Koen Kessels, de nieuwe chefdirigent van het Het Nationale Ballet en Het Balletorkest die zijn nieuwe functie zal combineren met zijn huidige positie in Covent Garden. De warme klank met die heerlijk kleine ritmische accentueringen die Prokofjev dikwijls weet aan te brengen (hier op een gegeven moment refererend aan de De liefde van de drie sinaasappelen), gaat samen met een soepel mee-ademen met de dansers dat veel goeds voorspelt voor Kessels' werk in Amsterdam.

Maar de grote kracht van deze Cinderella ligt toch in het aandeel van het tot in de kleinste rol perfect bezette ensemble van het Royal Ballet met voorop 'principal dancer' Marianela Nuñez. Hier danst zij - nauwelijks anderhalve week na haar 41ste verjaardag - de titelrol met een jeugdigheid, een virtuositeit en een inlevingsvermogen die ongeveer het scherm af spatten. Daarbij zorgt de melancholieke charme van het eerste bedrijf met schijnbaar simpele, meisjesachtige danspatronen, voor een effectief contrast met de spitzen-virtuositeit van het tweede bedrijf, waarin Ashton haar de kans geeft zich als ware prima ballerina te presenteren.

In Vadim Muntagirov heeft Nuñez de ideale partner, al zou hij als karakter iets volwassener mogen overkomen. Daarnaast is Fumi Kaneko perfect gecast als de Fairy Godmother en de atletische kracht van Taisuke Nagao maakt hem de ideale Jester. De beide stiefzusters worden hier 'en travesti' vertolkt, wat bijdraagt tot het komisch effect, terwijl een bezetting met twee danseressen misschien meer venijn kan opleveren. Voor beide is iets te zeggen, maar in dit geval dragen de humoristische vertolkingen door Gary Avis en Luca Acri, beide net niet te sterk aangezet, in hoge mate bij tot het succes van de voorstelling als geheel.

De presentatie van deze opname door Opus Arte blijft echter problematisch. In een foldertje van vier pagina's vinden we alleen een synopsis, een zeer beknopte tracklist en een heleboel namen, maar geen woord over het werk of over het jubileum van Ashton's choreografie. (Over dat laatste lezen we alleen iets in minuscule lettertjes op de achterkant van het doosje.) Ook de uitvoering wordt merkwaardig gepresenteerd. Regelmatig zijn meerdere nummers samengevoegd tot één lange track die bovendien soms een vreemde, niet echt logische benaming krijgt. Deskundigheid straalt zoiets niet uit.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links