![]() DVD-recensie Berlijns Mozartfeest
© Paul Korenhof, februari 2016
|
Om maar met de deur in huis te vallen: dit is een Nozze di Figaro waarin het verhaal van Da Ponte en Mozart ons met de grootst mogelijke helderheid wordt doorverteld, zonder poespas, zonder fratsen en zonder actualisering van de handeling. Inderdaad, decors en kostuums zijn 'geactualiseerd' en de gravin leest een modern damesblad, maar dat is alleen de 'aankleding', geen 'handeling'. Eduard Verkade speelde te onzent al Shakespeare's Hamlet in rokkostuum en de beste voorstelling die ik ooit zag van Verdi's Macbeth had eveneens rokkostuum en avondjurk als basis. Over Cherubino gesproken: wie wil zien wat ik bedoel, zou alleen even naar de scène van de page in het eerste bedrijf moeten kijken, zijn recitatief met Susanna, zijn 'Voi che sapete', de scène daarna, het terzet en aan het slot zijn reacties op Figaro. De enscenering van Langhoff laat alleen al in deze twintig minuten bij één personage meer details en meer psychologische finesses zien dan menige andere complete voorstelling met acht hoofdrollen. Bij de eerste uitgave heb ik deze productie uit 1999 gemist en ik weet nu dat ik daarmee toen heel veel heb gemist. Tijd om de schade in te halen. Acteertalent kan trouwens niemand in deze productie ontzegd worden, niet de charmante Susanna van Röschmann (hier al met een timbre dat vooruitwijst naar haar latere vertolkingen van de gravin), niet de heerlijk opgefokte graaf van Roman Trekel en al helemaal niet de in stem, spel en voorkomen opvallend jeugdige Rosina van Emily Magee, hier misschien wel in de beste rol waarin ik haar ooit gehoord en gezien heb. Hooguit kan men zeggen dat René Pape met zijn volle bas en zijn toch ietwat imposante gestalte (maar net iets kleiner ddan die van Trekel) geen voor de hand liggende keuze is voor Figaro, maar hij speelt en zingt alle bezwaren weg met een verve waaraan het menige andere Figaro ontbreekt. Dat allesis niet alleen te danken aan de regie, maar natuurlijk ook aan Daniel Barenboim die zich na zijn eerste, veelbelovende Don Giovanni voor EMI van veertig jaar geleden heeft ontwikkeld tot een specialist voor de Da Ponte-opera's. De hele voorstelling bezit een geweldige 'drive' met vlotte, altijd natuurlijke tempi waarmee hij zichzelf plaatst naast specialisten als Böhm en Giulini, de Staatskapelle Berlin speelt zich voor hem uit de naad en ik zou hooguit kunnen opmerken dat ik in de orkestrale tutti als in de vocale ensembles soms graag iets meer lichtheid doorzichtigheid had willen horen. De kleinere rollen staan op een niveau dat men van de Berlijnse Staatsopera mag verwachten met niemand minder dan Peter Schreier die in zijn laatste toneelrol gelukkig ook Basilio's aria te zingen krijgt. Kleine opmerkingen: het overwegend bruine decor van Herbert Kapplmüller komt op het beeldscherm wat duister over en de grap van het elektronisch voortbewogen bijzettafeltje in het boudoir van de gravin hoefde voor mij niet. Dat geldt ook voor het moment waarop we in diezelfde akte zien hoe de graaf kennelijk buiten in een fontijn geklommen is om bij zijn echtgenote naar binnen te gluren. De heruitgave van deze HD-productie werd extra goedkoop op de markt gebracht in combinatie met een lijvige dvd-catalogus van het repertoire dat Arthaus Musik over de afgelopen vijftien jaar heeft bijeengebracht. Deze blu-raydisc laat daarbij technisch geen wens onvervuld en een summier maar degelijk drietalig dvd-boekje bevat behalve de synopsis en een korte inleiding ook een gedetailleerd track-overzicht. Eén klein schoonheidsfoutje: het meteen in de nagalm wegdraaien van de derde akte. index |
|