DVD-recensie

Barbara Hannigan in Luzern

 

© Paul Korenhof, november 2015

 

Barbara Hannigan - Concert & Documentary

Mozart: Vado, ma dove? KV 583 - Un moto di gioia KV 597 - Misera, dove son? KV 369

Rossini: La gazza ladra, ouverture

Fauré: Pelléas et Mélisande op. 80

Ligeti: Concert Románesc - Mysteries of the Macabre

Mahler Chamber Orchestra, Barbara Hannigan (sopraan & dirigent)

Lucerne Festival ACC 20327

Opname: zomer 2014

Extra: SRF-plus documentaire I am a creative animal

 

Dit is weer zo'n concert waar ik bij had willen zijn - net zoals het concert dat Barbara Hannigan in januari met Rattle in Londen gaf en waarvan een uitmuntende registratie te zien was op Mezzo. Het programma zou ik bijna 'typisch Hannigan' willen noemen: vocale muziek van Mozart en Ligeti in combinatie en contrast met een ouverture van Rossini, instrumentale muziek van Ligeti en het uiterst delicate Pelléas et Mélisande van Fauré.

Soms lijkt zij zich iets te veel bewust van de camera recht voor haar neus, niet alleen als zij zingt, maar ook tijdens het dirigeren (bij een mannelijke dirigent heb ik zo'n cameraopstelling nog nooit meegemaakt, zelfs niet bij Karajan!). Wellicht mede daardoor mist dit concert iets van de spontaneïteit die vorig jaar een gelijksoortig Amsterdams optreden kenmerkte, maar in plaats daarvan krijgen we ook een net iets uitgebalanceerder musiceren te horen en met het subliem op haar reagerende Mahler Chamber Orchestra heeft Hannigan hier een apparaat onder handen waarmee zij merkbaar kan lezen en schrijven.

Het resultaat mag gehoord en gezien worden, in alle opzichten. De drie Mozart-aria's zijn muzikale delicatessen, Rossini munt uit door precisie en een luchtige toets, de muziek van Fauré klinkt als pure poëzie en in twee werken van Ligeti is Hannigan in haar element. Na de aria's van Mozart schittert diens Concert Románesc als een instrumentaal diamantje, terwijl in de scène van Gepopo uit Le Grand Macabre de humor van de muziek niet weinig versterkt wordt door de parodiërende 'performance' van de dirigerende soliste. Memorabel is daarbij het 'gastoptreden' van Sir Simon Rattle als een 'verontruste toeschouwer' en na afloop staat het publiek in Luzern ongeveer op zijn stoelen - jawel, na een werk van Ligeti!

Als ik dan toch een punt van kritiek mag uiten, dan betreft dat niet het dirigeren maar het zingen van deze bijzondere sopraan. Kennelijk is iedereen altijd zo blij dat zij in staat is de moeilijkste noten frank, vrij en onbekommerd weer te geven, dat de tekst in haar zang op de tweede plaats dreigt te komen. Onzin natuurlijk.Vrijwel alle vocale muziek - ook de modernste - is heel bewust op een tekst geschreven en het getuigt niet van respect voor die tekst als die in vocaliseren dreigt te verzanden. Zover is het bij Hannigan nog niet (ik ken zangeressen die slechter verstaanbaar zijn), maar haar articulatie begint toch af te vlakken, zowel in de iets te korte en soms ook te doffe klinkers als in de plaatsing van - soms bijna onhoorbare - medeklinkers. En dan doel ik niet zozeer op de muziek van Ligeti, maar vooral op de aria's van Mozart.

Rond dit concert maakte de SRF een vijftig minuten durende documentaire, waarin we op een aangename manier Hannigan meemaken als privépersoon en musicienne - als die twee al te scheiden zijn. We zien haar reizen, zingen, repeteren, les geven en joggen, terwijl zij tussendoor met ontspannen toelichtingen ons een informele blik in haar leven gunt. Evenals bij de documentaire die de Nederlandse televisie enige tijd geleden maakte, straalt zij daarbij een eerlijkheid uit die ons af en toe ook iets toont over de mens achter de zangeres. Fascinerend, vooral als zij praat over haar relatie met de muziek van Ligeti. Iemand die je graag beter zou willen kennen - maar dat gevoel heb ik trouwens ook als ik haar zie koken!

Zoals ik al eerder aangaf stelt het camerawerk Hannigan ook tijdens het meer 'traditionele dirigeren' centraal, maar gezien haar positie in dit concert en het feit dat de uitgave helemaal aan haar gewijd is, kan ik daarover niet vallen. Camerawerk en audio-kanaal (48kHz, 16bit, 1.5Mbps) doorstaan de beoordeling met glans en het enige schoonheidsfoutje is het zoemen van de dvd in de speler. Verder werd de opname met smaak uitgegeven en gaat de dvd vergezeld van een toelichting in meerdere talen.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links