DVD-recensie

Fiorenza Cedolins: de Norma van onze tijd

 

© Paul Korenhof, november 2008

 

 

Bellini: Norma.

Fiorenza Cedolins (Norma), Sonia Ganassi (Adalgisa), Begoña Alberdi (Clotilde), Vincenzo La Scola (Pollione), Jon Plazaola (Flavio), Andrea Papi (Oroveso), Koor en orkest van het Gran Teatre del Liceu, Barcelona.
Dirigent: Giuliano Carella.
Regie: Francesco Negrin.

Arthaus Musik 101 465 (2 dvd's)

Opname: 2007

 

 

 


Naar een dvd kun je op verschillende manieren kijken. Toen ik onlangs een fragment uit Norma nodig had voor mijn sterk visueel ingestelde studenten, heb ik deze opname van een productie uit 2007 (Teatre del Liceu i.s.m. Grand Théâtre de Genève) snel terzijde gelegd. Neutrale, licht gestileerde toneelbeelden en kostuums die een mengeling vormen van historische en modernere elementen leiden tot een degelijke voorstelling die je als kijker niet snel op de punt van je stoel doet belanden en waarmee je zeker geen buitenstaanders kunt boeien. Aan de andere kant kun je je afvragen bij deze opera - of welke echte belcanto-opera ook. De Norma die Guy Joosten bij De Nederlandse Opera verzorgde, trok visueel wel de aandacht, maar het gevolg was dat er van de opera weinig overbleef. Onder zulke omstandigheden raakt de zang bovendien snel op de tweede plaats en dat is toch het laatste wat bij bel canto mag gebeuren.

In tweede instantie begon ik de dvd's min of meer als achtergrond te draaien terwijl ik eigenlijk met iets anders bezig was en toen gebeurde precies het tegenovergestelde: juist omdat toen de muziek de overhand kreeg, raakte ik steeds meer geboeid en vergat ik mijn andere werk volledig. En muzikaal gebeurt hier inderdaad wel het een en ander! Hoewel ik zou willen dat dirigent Giuliano Carella Bellini's cantilenen nog iets fijnzinniger zou uitspinnen, ontstaat hier een voorstelling die uitmunt door stijlgevoel en aandacht voor het wezen van het belcanto, en dat wil zeggen: een emotionaliteit die geheel wordt uitgedrukt in de kleuring, de dynamiek en de afwerking van de 'pure zang' zonder dat solisten hun toevlucht nemen tot veristische elementen of ander 'vocaal acteerwerk'. Regisseur Francisco Negrin sluit zich daar kennelijk vol overtuiging bij aan en weet zowaar het spel in deze toch altijd ietwat statische opera met menig detail meer diepte te verlenen dan vaak het geval is.

Uiteindelijk draait het echter om de hoofdrolsolisten en afgezien van de wobbelige, ietwat loeiende Oroveso van de bas Andrea Papi zijn die alleszins het aanhoren waard, met om te beginnen Fiorenza Cedolins in de titelrol. Deze winnares van het Luciano Pavarotti Concours 1996 is snel uitgegroeid tot de belangrijkste Italiaanse dramatische sopraan van dit moment en het is een groot gemis dat wij haar hier nog niet in levenden lijve hebben kunnen horen. Sinds zij in 2003 haar eerste Norma zong, heeft zij zich die rol bovendien zo sterk eigen gemaakt, dat zij nu internationaal als de belangrijkste vertolkster van deze legendarische Callas-rol wordt beschouwd. Vocaal zijn er ook overeenkomsten, vooral doordat Cedolins over hetzelfde brede, soms zelfs donker gekleurde timbre beschikt dat Callas voor deze rol inzette. Volume en omvang zorgen bovendien dat zij zich zelfs in de grootste zaal zonder forceren door haar partij heen kan werken, waarbij zij altijd nog over voldoende reserves beschikt om moeiteloos terug te gaan naar piano en pianissimo om daarna weer een volgende climax op te bouwen. Haar coloratuurtechniek is daarnaast uiterst solide en haar expressiviteit zo meeslepend, dat het gigantische slotapplaus volledig te begrijpen is.

In deze uitvoering wordt zij bijgestaan door de mezzosopraan Sonia Ganassi, in mijn oren eigen lijk iets te donker voor Adalgisa, maar vocaal en technisch wel aan Cedolins gewaagd, zodat hun beider duetten naast 'Casta diva' en de slotscène de hoogtepunten van deze voorstelling worden. De tenor Vincenzo La Scola viel mij in zijn openingsaria een beetje tegen. Zijn Pollione klinkt betrouwbaar, maar zonder dat beetje extra waardoor je je kunt voorstellen dat de beide dames voor zijn charmes gevallen zijn. In zijn duet met Adalgisa raakt hij echter op dreef en in de beide finales weet hij Cedolins het tegenspel te geven dat zij verdient.

Al met al is dit voor de Bellini-liefhebber eigenlijk de eerste (bijna) volledig overtuigende Norma die op dvd verschenen is. De beeldregie richt zich gelukkig niet al te veel op close-ups terwijl de opname van de muziek (PCM, DD 5.1 en DTS) opmerkelijk veel présence heeft.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links