CD-recensie

 

© Siebe Riedstra, december 2015

 

Antonio Vivaldi - Teatro alla Moda

Vivaldi: Sinfonia L'Olympiade RV 725 - Vioolconcerten RV 228, 282, 313, 322, 323, 391 - Ballo primo de 'Arsilda, Regina di Pronto'

Gli Incogniti o.l.v. Amandine Beyer (viool)

Harmonia Mundi HMC 902221 73'

Opname: november 2014, Rome

https://www.youtube.com/watch?v=FMYXK9FSgYE

   

Tijdens het carnaval van 1720 kwam de Venetiaanse edelman en componist Benedetto Marcello op de proppen met een schotschrift, Il Teatro alla Moda. Daarin nam hij de heersende mode van de Opera Seria op de hak, een tak van sport waarin alles geoorloofd leek, als het publiek maar met open mond naar het toneel staarde. Ook Antonio Vivaldi - gepersifleerd als Aldiviva - moest het ontgelden, want hij voelde zich niet te min om zelf met zijn viool het podium te beklimmen, wanneer de aandacht dreigde te verslappen.

Violist en ideeënman Olivier Fourès van het ensemble Gli Incogniti voelde zich door Marcello geïnspireerd, en bedacht samen met concertmeester Amandine Beyer een concept waarin Vivaldi's strapatsen worden nagespeeld. Zelfs schreef Fourès een inleidend woordje in de stijl van Marcello, dat hij ondertekent met Ifero Elvorius. In zes Vioolconcerten, een Sinfonia, een balletmuziekje en vier toegiften wordt een mooi portret geschilderd van Vivaldi de violist als theatraal componist, een soort achttiende-eeuwse Paganini.

Zoiets werkt natuurlijk alleen maar wanneer je partituren laat horen die iets toevoegen aan de bestaande discografisch orde, en ze bovendien beter speelt dan de concurrentie. Wat het eerste betreft zitten we hier goed, want een aantal werkjes vinden we niet terug in de huidige catalogus. Het tweede is kennelijk een kwestie van prefenties: Amandine Beyer speelt met een aanstekelijk enthousiasme, maar ontbeert de finesses van iemand als Rachel Podger. De proef op de som wordt geleverd in het Concerto in b, opus 9 nummer 12, het laatste uit de bundel La Cetra. Daar gaat Podger met een vlekkeloze intonatie en een trefzekere stokvoering toch echt met de palm strijken, terwil het enkelvoudig bezette strijkje van Beyer het moet afleggen tegen de iets zwaarder bezette collega's van Holland Baroque. Wie echter gecharmeerd is van de verrichtingen van het orkestje Giardino Armonico vindt hier gelijkgestemde zielen in de Sinfonia tot L'Olympiade, waar de contrabassist zijn instrument meer percussief dan melodisch behandelt. Maar, nogmaals, Beyer is een voortreffelijke muzikante, en laat dat met overtuiging horen in de vele deeltjes die we nog niet kenden. De opname, gemaakt op een niet nader omschreven locatie in Rome, is een voorbeeld van transparantie: geen detail blijft onbelicht.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links