CD-recensie

 

© Siebe Riedstra, augustus 2013

 

Stravinsky: Le Sacre du Printemps – Symphonies of wind instruments – Apollon musagète

Berliner Philharmoniker o.l.v. Simon Rattle

EMI Classics 23611 • 76' •

Live-opname: 8-10 november 2012 (Sacre);
20-22 september 2007 (Symphonies);
16-18 february, 2011 (Apollon), Philharmonie Berlijn

   

Op 29 mei 1913 werd het ballet ‘Le Sacre du Printemps’ van Igor Stravinsky in Parijs voor het eerst gedanst. De legendarische Vaslav Nijinsky toonde wat hij waard was als choreograaf. Sergej Diaghilev, entrepreneur par excellence en schepper van ‘Les Ballets Russes’ wist precies wat het publiek op kookhitte zou brengen: een maagd die zich dooddanst als offer aan de nieuwe lente. Ook zonder de muziek van Stravinsky zou het publiek tegen de schenen geschopt zijn. Met de noten van Igor erbij werd het grootste schandaal in de muziekgeschiedenis van de twintigste eeuw bijgeschreven en was de geboorte van de moderne muziek een feit. Honderd jaar later zijn we er nog steeds niet overheen, en dus wordt de geboorte van de Sacre mondiaal gevierd – van Amsterdam tot Zagreb. Is dit de Nieuwe Muziek van de Eenentwintigste eeuw, of zijn we getuige van de laatste stuiptrekkingen van een tijdperk dat ons een eeuw geleden door de vingers glipte?

Simon Rattle neemt alvast een voorschot op de Sacre-gekte: hier presenteert hij met zijn Berliner Philharmoniker het verjaarscadeau. Sir Simon moet deze partituur als zijn broekzak kennen, want als negentienjarige liet hij de muziekwereld versteld staan met een spraakmakende uitvoering door het British Youth Orchestra, uitgebracht op elpee. Eenmaal gevestigd in Birmingham kwam daar een opname voor EMI bij. Voor zijn derde lezing heeft Rattle kennelijk nog eens goed geluisterd naar de opname die Igor zelf dirigeerde om eens en voor altijd vast te leggen hoe deze partituur moet klinken. Geen ‘tempo di hootchy-cootchy’, het snijdende commentaar waarmee Stravinsky Leonard Bernstein afserveerde.

In Berlijn werd live opgenomen door een orkest dat uit louter virtuozen bestaat. Misschien dat daardoor het dionysische van de Sacre keurig binnen de lijntjes blijft en de strijkers een romige klank mogen toevoegen aan Stravinsky’s oorspronkelijk nogal geserreerde Apollo. Wel mooi dat de wonderschone symfonie voor blazers er nog tussen paste, in de oorspronkelijke versie met die heerlijke altfluit en altklarinet. Ze werd geschreven als een grafmonument voor Claude Debussy, en is ironisch genoeg een partituur die in zijn overrompelende moderniteit al honderd jaar over het hoofd wordt gezien.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links