CD-recensie

 

© Siebe Riedstra, december 2015

 

Schumann: Pianoconcert in a, op. 54 - Pianotrio nr. 2 in F, op. 80

Alexander Melnikov (piano, Streicher 1837), Isabelle Faust (viool), Jean-Guihen Queyras (cello), Freiburger Barockorchester o.l.v. Pablo Heras-Casado

Harmonia Mundi HMC 902198 58'

Opname: mei, aug.-sept. 2014, Teldex Studio, Berlijn

Bonus-dvd met live-registratie Pianoconcert, 7 mei 2014, Philharmonie Berlijn

www.youtube.com/watch?v=NuJ074IfKuY

   

Het label Harmonia Mundi presenteert met deze cd de tweede aflevering van de complete soloconcerten van Robert Schumann, gespeeld op een tijdeigen instrumentarium.

Isabelle Faust, Jean-Guihen Queyras en Alexander Melnikov werken regelmatig samen, niet alleen als pianotrio, ook als twee onderscheiden duo's. Samen kwamen ze op het idee om de drie soloconcerten die Schumann naliet in één concert uit te voeren, en het resultaat op drie cd's vast te leggen waarbij elk van de concerten gecombineerd wordt met één van de drie pianotrio's. Dat concert vond plaats op 7 mei 2014 in de Philharmonie te Berlijn. De jonge Spanjaard Pablo Heras-Casado dirigeerde (uit het hoofd) het Freiburger Barockorchester en dus spelen de solisten op aangepaste instrumenten. Het aardige is dat er van het concert een beeldopname meegesneden is, die in afleveringen als bonus bij de betreffende cd meegeleverd wordt. Op de tweede aflevering wordt gekozen voor een combinatie met het Tweede (en bekendste) pianotrio, gecomponeerd in 1845, het jaar van de beide eerste pianotrio's. Uiteraard wordt het trio eveneens gespeeld op een passend instrumentarium, waarbij Melnikov de beschikking heeft over een Streicher piano (1847) uit de collectie van Edwin Beunk.

Wanneer op een iets oudere Streicher (1837) de inzet van het pianoconcert klinkt, zal het voor veel luisteraars even schrikken zijn. Opus 54 is een stuk dat zich in onze oren genesteld heeft met het warme timbre van een Steinway - een heel ander geluid dan bij de première op 4 december 1845. Ook het spel van Alexander Melnikov is even wennen, je zou het bijna als schuchter willen classificeren. In de commentaren die ik erover las wordt vooral gemopperd op het langzame tempo dat gekozen is voor de finale, met de markering Allegro vivace. Schumann heeft daar een metronoomcijfer aan toegevoegd, 72 voor de hele maat. Vroeger hadden alleen musici een metronoom in huis, vandaag kan iedereen met een smartphone of een tablet gratis en voor niets binnen enkele seconden een gebruiksklare metronoom binnenhalen, die er nog leuk uitziet ook. Dus kan iedereen vaststellen dat solist en dirigent zich keurig aan het voorgeschreven tempo gehouden hebben. In dit kader lijkt dat een zinvolle onderneming - bij Beethoven vinden we zoiets al heel gewoon. Maar het blijft wennen. Dat geldt overigens in veel mindere mate voor het prachtig gespeelde pianotrio en de voortreffelijke opnamekwaliteit. Een stimulerende luisterervaring!


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links