CD-recensie

 

© Siebe Riedstra, maart 2024

American Classics

Gershwin: Concerto in F

Harbison: Remembering Gatsby

Tower: Sequoia

Piston: Symfonie nr. 5

Kevin Cole (piano), National Orchestral Institute Philharmonic o.l.v. David Alan Miller
Naxos 8.559875 • 76' •
Opname: juni 2019, Performing Arts Center Concert Hall, University of Maryland (VS)

 

Het National Orchestral Institute Philharmonic is een Amerikaans gelegenheidsorkest dat jaarlijks in de maand juni geformeerd wordt aan de Universiteit van Maryland. De spelers worden geselecteerd uit het internationale aanbod van de beste conservatoriumstudenten. Behalve het standaardrepertoire en de onvermijdelijke zomerse lollypops wordt er aandacht besteed aan Amerikaanse componisten. De concerten worden door Naxos in de serie American Classics uitgebracht. Op deze cd, uitgebracht in 2020, is dat het concert van 15 juni 2019, waar achtereenvolgens Sequoia van Joan Tower, het Pianoconcert van George Gershwin, Remembering Gatsby van John Harbison en de Vijfde Symfonie van Walter Piston tot klinken kwamen.

Het discografische belang van deze cd schuilt in de eerste plaats in de uitvoering van Gershwins pianoconcert. Dat wordt namelijk gespeeld in een gloednieuwe editie, vervaardigd in opdracht van de George and Ira Gershwin Critical Edition. Schokkende veranderingen zal de kenner niet aantreffen, maar wie goed oplet neemt talloze kleinigheden in instrumentatie, ornamentatie en tempoaanwijzingen waar. Kevin Cole is gepokt en gemazeld in dit repertoire en zorgt voor een frisse kijk op dit werk, dat we decennialang hebben leren kennen in de legendarische uitvoering (uit 1961!) door Daniel Wayenberg, die overigens eveneens een begenadigd jazz-improvisator was.

John Harbison (1938) is een van de belangrijkste Amerikaanse componisten van de afgelopen decennia, wat mag blijken uit het feit dat de Metropolitan Opera hem in 1995 de opdracht gaf tot het schrijven van een opera. Het werd The Great Gatsby, naar het boek van F. Scott Fitzgerald, een opera waarin Harbison zijn liefde voor de jazz kon combineren met zijn bewondering voor Stravinsky en Schönberg. De schetsen voor de opera resulteerden al jaren eerder in een orkestwerk dat in 1986 door Robert Shaw en het Atlanta Symphony Orchestra in première werd gebracht onder de titel Remembering Gatsby (Foxtrot for Orchestra). Een heuse foxtrot waarin het orkest - met een belangrijke rol voor saxofoon en drumkit - klinkt als een bigband.

Joan Tower is de Grande Dame onder de Amerikaanse componisten - haar geboortejaar 1938 deelt ze met John Corigliano en Philip Glass (en John Harbison). Tower concentreerde zich aanvankelijk op een carrière als pianiste, en begon pas na haar twintigste met componeren. Ze koos in 1981 met haar eerste grote orkestwerk Sequoia   voor een gematigder idioom, waarmee ze sindsdien bij alle grote Amerikaanse orkesten successen oogstte. Wat direct opvalt aan haar werk is de keuze voor pakkende en aansprekende titels - die ze overigens pas verzint wanneer het werk voltooid is; Sequoia is dus geen muzikale uitbeelding van legendarische bomen. Uitgedaagd door het succes van Aaron Copland met zijn Fanfare for the Common Man   schreef Tower een zestal Fanfares for the Uncommon Woman, waarvan er een werd gespeeld bij de inauguratie van president Joe Biden.

Walter Piston (1894-1976) heeft een glanzende reputatie verworven als academicus. Hij doceerde aan de Universiteit van Harvard en schreef een vijftal standaardwerken over harmonie, contrapunt en instrumentatie, maar zijn muziek is allesbehalve schools. Je zou hem - met respect - de Amerikaanse Walton kunnen noemen. Zijn reputatie berust op zijn orkestwerken, waarvan de Vijfde Symfonie uit 1954 een perfect voorbeeld is van zijn techniek, waarin twaalftoonsreeksen regelmatig een rol spelen, maar altijd in een persoonlijke tonale context. Een goed voorbeeld daarvan horen we in het langzame deel van de Vijfde symfonie, waar een twaalftoons hoofdthema de aanzet geeft tot een vrijgevochten chaconne. In de exuberante finale klinken de ervaringen door die de jonge Piston als jazzmusicus opdeed.

David Alan Miller is al sinds mensenheugenis (1992) chef van het Albany Symphony Orchestra, waarmee hij een vracht aan Amerikaans repertoire heeft opgenomen. Hier levert hij met zijn gelegenheidsmanschappen een indrukwekkende prestatie, die voorbeeldig werd vastgelegd.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links