CD-recensie

 

© Paul Korenhof, oktober 2017

 

Verdi: Overtures and Preludes

La forza del destino - Aida - Don Carlos - Un ballo in maschera - I vespri siciliani - La traviata - Stiffelio - Luisa Miller - La battaglia di Legnano - I masnadieri - Macbeth - Giovanna d'Arco - Ernani - Jérusalem - Nabucco - Un giorno di regno - Oberto
Philharmonia Zürich
Dirigent: Fabio Luisi
Philharmonia-Rec (2 cd's)
Opname: Dornach (Goetheanum), januari 2017

   

De titel is misleidend, want deze dubbel-cd bevat niet alleen ouvertures en voorspelen, maar ook balletmuziek, en wel La peregrina uit Don Carlos . Daar blijft het we bij en helaas, want in plaats van een paar overbekende ouvertures had ik hier dolgraag meer van Verdi's schitterende balletten gehoord, met name de balletmuziek uit Les Vêpres siciliennes die behoort tot de meest theatrale instrumentale muziek die hij heeft geschreven. En als ik dan toch die opera noem: die heet inderdaad Les Vêpres siciliennes . Een I vespri siciliani heeft Verdi nooit geschreven. Muggezifterij? Niet als degene die deze uitgave verzorgde zo inconsequent is om Don Carlos - terecht! - wel bij de originele Franse titel te noemen. Als in plaats daarvan Don Carlo had gestaan, was het minder ongevallen, maar het blijft een teken van gebrekkige Verdi-kennis.

Ondertussen is dit zeker een welkome uitgave omdat veel van de muziek op deze cd's afkomstig is uit minder bekende en nog veel minder regelmatig uitgevoerde opera's, zeker bij ons, waar zelfs Il trovatore en La forza del destino maar eens in de vijftig, zestig jaar op het repertoire staan. Extra welkom daarbij is de zelden uitgevoerde ouverture tot Aida die Verdi in 1872 voor Milaan schreef, maar die terecht nooit in het theater wordt uitgevoerd. Het is een fraai, zij het ietwat pompeus orkeststuk dat lang niet de sfeer oproept waarmee het voorspel feilloos voorbereid op Radames' romance waarmee de opera opent (en die helaas niet altijd zo romantisch klinkt als je na dat voorspel zou verwachten).

Onder leiding van hun chef Fabio Luisi speelt het Züricher operaorkest deze orkestrale delen verzorgd, met toewijding en zeker ook met theatersfeer, maar ik mis af en toe de Italiaanse attaque van grote operadirigenten als Serafin en Muti (bijvoorbeeld in de opening van de ouverture tot Nabucco ) of de combinatie van spanning en verfijning die we hoorden van Abbado en Karajan. Het blijft allemaal wat vlak, zoals ook de toelichting - in de vorm van een interview met Luisi - slechts enkele malen doordringt tot de dramatische kern van de muziek. De informatie over de ouverture tot Aida blijft bovendien steken in een enkele opmerking. Iets meer toelichting over het ontstaan was welkom geweest, en evenmin wordt duidelijk waarom van al Verdi's balletten nu juist en alleen dat uit Don Carlos werd opgenomen. Met een totale speelduur van 128 minuten bleef er ruimschoots plaats over voor die uit Il trovatore en Otello, opera's die nu schitteren door afwezigheid.

De opname, gemaakt in het imposante Goetheanum, even buiten het Zwitserse Dornach, is akoestisch een beetje droog. Enerzijds past dat wel bij theatermuziek, maar als het om een verzameling orkestrale delen gaat, prefereer ik toch de sfeer van de concertzaal. Het had de uitvoeringen misschien ook iets meer glans verleend.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links