CD-recensie

Integriteit voorop

 

© Paul Korenhof, november 2014

 

Mozart - 'Desperate heroines'

Le nozze di Figaro 'L'ho perduta' - 'Giunse alfin. Deh, vieni', Don Giovanni 'Crudele!... Non mi dir', La finta giardiniera 'Geme la tortorella' - 'Crudeli, oh Dio!... Ah dal pianto, Mitridate, re di Ponto 'Ah ben ne fui presaga. Pallid'ombre', Idomeneo 'Se il padre perdei', Lucio Silla 'Sposo. Fra I pensieri', Il re pastore 'L'amerò, sarò costante'

Sandrine Piau (sopraan), Mozarteum-Orchester Salzburg o.l.v. Ivor Bolton

Naïve V 5366

   

Dit is echt artistieke integriteit: precies die aria's opnemen die samen een programmatisch geheel vormen en waarvan je weet dat je er iets mee kunt zeggen, en niet vervolgens - omdat er op de cd nog 25 minuten 'over' zijn - daar nog een paar andere aria's aan vast plakken! Het resultaat is een mooi evenwichtig opgebouwd recital in één hoofdkleur, hoewel die veel zachter getint is dan de titel van de cd suggereert. Echt 'wanhopig' zijn de dames overigens niet, althans niet allemaal. En als in het cd-boekje de zangeres vertelt dat Aspasia in Mitridate 'tot zelfmoord gedreven wordt', is dat niet de hele waarheid: Aspasia besluit samen met haar geliefd te sterven (wat uiteindelijk niet nodig blijkt te zijn) en dat is echt iets anders. Wel geven alle hier geportretteerde vrouwen uiting aan verlangens, dromen of teleurstellingen, maar de pasteltinten overheersen en die passen precies bij de ingetogen voordracht van Sandrine Piau, een modern schoolvoorbeeld van de lyrische sopraan en een Mozart-vertolkster bij uitstek. Haar stembeheersing resulteert in een prachtig egaal timbre waarbij een bescheiden vibrato heel weloverwogen wordt toegepast, vaak in combinatie met de gehanteerde stemkleuren. Meteen na Barberina's meisjesachtige 'L'ho perduta' als decent 'binnenkomertje' horen we alle beschikbare stemkwaliteiten, inclusief volmaakt afgewerkte coloraturen, in een heerlijk 'jeugdige' aria van Donna Anna, die Piau getuige haar toelichting bewust afzet tegen de vertolkingen van de dramatische sopranen die nog maar enkele decennia geleden in sommige theaters in zwang waren. Overigens hoorden we toen ook vertolkingen van zangeressen als Lisa Della Casa, Suzanne Danco en Pilar Lorengar met wie Piau makkelijker te vergelijken is. De voorkeur voor de warmere lyriek van deze voorgangsters of de zilveren klank van de met barokmuziek groot geworden Piau is heel persoonlijk. Beide benaderingen kunnen mij bekoren, al hoorde ik de Franse sopraan wel graag iets langere melodische bogen trekken. In plaats daarvan - maar dat schijnt inherent aan huidige operatheater - concentreert zij zich sterker op accentuatie van de tekst en op een kleuring die meer uit de woorden dan uit de muziek voortkomt. Een duidelijk voorbeeld biedt Susanna's recitatief 'Giunse alfin' dat hier meer tekstueel dan muzikaal wordt opgebouwd. De aria 'Deh vieni' klinkt daarna beeldschoon, maar het geheel wordt net niet het minidrama dat Seefried, Güden of Sciutti ervan kon maken. Daarbij speelt mee dat dirigent Ivor Bolton zich misschien iets te veel inspant om Piau niet alleen zo delicaat mogelijk te begeleiden, maar ook om orkestraal zoveel mogelijk bij haar zang aan te sluiten. Wellicht hadden bepaalde frases net iets meer vanuit de muziek moeten worden opgebouwd, maar dat zijn details. Aan het hoge niveau van deze galerij muzikale vrouwenportretten doet het niets af.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links