CD-recensie

 

© Kees de Leeuw, september 2018

 

Nobody's jig: 17th-century dances from the British isles - Mr Playford's English Dancing Master

Anoniem : Nobody's Jig, Mr Lane's Maggott, Black and Grey – Stingo – Virgin Queen, Bobbing Joe – Daphne – Paul's Steeple – Prince Rupert March, Prins Robbert Masco – Sheperd's Holiday – Confess His Tune – An Italian Rant – Stanes Morris – A Health to Betty – A Mask No. 6 – Drive the Cold Winter Away, the Beggar Boy – A Division on a Ground – Woodycock – Wallom Green – Bravade, Argiers – A Piece Without Title – Hey to the Camp, Schottisch Tanz – Rights of Man

Les Witches: Odile Édouard (viool), Claire Michon (blokfluiten, fluiten), Pascale Boquet (luit, gitaar), Sylvie Moquet (viola da gamba), Freddy Eichelberger (klavecimbel, citer)
Alpha 307 • 72' •
Opname: oktober 2001, L'èglise Saint-Rémi, Sérigny (F)

   

Deze heruitgave bevat twintig anonieme composities uit de bundel Dances from Mr. Playford's English dancing Master, uitgegeven in 1651. John Playford was een muziekuitgever die deze dansen niet zelf schreef maar verzamelde, ze eventueel arrangeerde en dan vervolgens publiceerde. Er verschenen telkens weer nieuwe uitgaven, waarin een deel van de oude muziek werd vervangen door nieuwe. Deze editie is de eerste van een reeks. Playfords nageslacht brachten rond 1728 de laatste editie op de markt.
Het gaat veelal om volkse (lied)melodieën waarvan de componist onbekend is gebleven. Playford maakte er overigens geen complete partituur van: het zijn niet meer dan melodieën, waar de baslijn aan ontbreekt, duidelijk bestemd voor leden van een ensemble. Zij arrangeerden naar believen de muziek voor hun instrumenten. Het was vooral Playfords intentie om de dansen te noteren met de melodie als geheugensteun.

Veel melodieën zijn betrekkelijk eenvoudig en aansprekend, soms met veel herhalingen en kleine variaties. De muziek ligt daarom gemakkelijk in het gehoor. Wie gewend is om naar minder eenvoudige muziek te luisteren, zou deze miniaturen misschien op een bepaald moment gaan vervelen, wat ik meer dan eens heb ondervonden bij soortgelijke, niet uitdagende muziek. Maar dankzij de uitstekend geslaagde bewerkingen en de goede instrumentatie biedt deze cd wel degelijke aantrekkelijke luistermuziek. Bovendien is de samenstelling ervan gevarieerd genoeg: ‘wilde' opzwepende muziek wordt gevolgd door rustige, ingetogen stukken. Op die manier krijgt saaiheid weinig kans.

De musici werden in 2015 geïnterviewd over dit inmiddels veertien jaar oude album. De tekst ervan staat afgedrukt in het boekje. Best wel aardig eigenlijk, om na zoveel jaar de makers ervan terug te laten kijken. Zo is het interessant om te lezen dat invulling en interpretatie soms ver afwijken van zoals het origineel bedoeld was. Wat overigens niet verrassend is voor muziek waarvan de bronnen zeer onvolledig en bovendien verschillend zijn. Maar kruidig is het ook, als de musici toegeven dat ze toen soms een verkeerde inschatting hebben gemaakt. Zo wordt de compositie Stingo op de cd uitgevoerd als een melancholieke ballade, terwijl pas veel later duidelijk werd dat de melodie verwijst naar een, ongetwijfeld veel vrolijker, dranklied. Van sommige melodieën zoals A division on a ground, is later gebleken dat ze door een componist werden bewerkt waarvan de naam wel bekend is: Christopher Samson.

Het ensemble Les Witches is gespecialiseerd in muziek uit de zeventiende eeuw en bracht soortgelijke cd's uit met muziek uit Vlaanderen en Ierland. Deze cd lijkt een van hun meest succesvolle te zijn. De musici spelen uitstekend en kunnen ook goed improviseren en dat is zeker geen vanzelfsprekendheid in de wereld van de klassieke muziek. Ze maakten een weloverwogen keuze uit het grote aanbod van de verzameling van Playford. Alles bijeengenomen is het daardoor een attractieve cd geworden en in het bijzonder voor hen die zich willen verdiepen in de wat ‘lichtere' kant van de muziek uit de eerste helft van de zeventiende eeuw.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links