CD-recensie

 

© Emanuel Overbeeke, mei 2022

Stefano Scodanibbio - String Quartets

Scodanibbio: Visas (1985-1987) - Lugares que pasan (1999) - Altri Visas (2000) - Mas Lugares (su Madrigali di Monteverdi) (2003)

Arditti Quartet: Irvine Arditti, Ashot Sarkissjan, Lucas Fels, Ralf Ehlers
Kairos 15091 • 71' •
Opname, april 2016, Teatro Lauro Rossi, Macerata (I)

 

Het Arditti Quartet heeft een reputatie te verliezen. Die reputatie is niet alleen groot omdat het de hedendaagse muziek zeer vaak en zeer goed speelt, maar ook omdat het precies weet welke muziek het past en welke niet. Hoe omvangrijk hun discografie inmiddels ook is en hoeveel belangstelling het ook heeft voor de nieuwe muziek, de heren zijn kieskeurig. Ze zijn op hun best in quasi-versplinterde structuren vol kortstondige verrassende klankeffecten en in muziek zonder een duidelijke melodie en puls. Zo bezien speelt het met Stefano Scodanibbio (1956-2012) een thuiswedstrijd. Deze Italiaan, die ik tot dusver alleen kende als contrabassist, komt uit de school (als je dat zo mag noemen) van Sciarrino, Donatoni en Scelsi en houdt van flitsende gebaren, spannende dialogen tussen muziek en stilte, de uitersten in register en dynamiek en stelt er een eer in instrumenten anders te laten klinken dan we van hen gewend zijn. Een hele cd Scodanibbio is iets teveel van het goede, maar de hoogtepunten Visas en Mas Lugares verdienen meer uitvoeringen (ze zijn voor zover ik weet amper eerder opgenomen). Daarbij vraag ik mij af of zij ook stand houden bij een wezenlijk andere interpretatie (de oudere uitvoering van Mas Lugares door het Del sol quartet kon ik niet te pakken krijgen). De Arditti's hebben één aspect (hun huismerk) niet alleen enorm uitvergroot maar ook gepresenteerd op een niveau dat andere kwartetten met een wezenlijk andere speelstijl en een minder obsessief beleden benadering niet bereiken. Ook al zijn de kwartetten niet speciaal geschreven voor de Arditti's, Scodanibbio moet aan hen hebben gedacht (een werk voor soloviool droeg hij op aan de primarius Irvine Arditti).

In het tekstboekje wordt als belangrijkste karaktertrek van zijn muziek en zijn persoon genoemd verlegenheid. Het is inderdaad muziek die niet met de vuisten op tafel slaat en die eerder zacht dan hard, mild dan bruut is. Dat is geen bezwaar bij korte werken; bij lange werken verlang ik op den duur naar iets meer afwisseling. Maar als men met deze beperking kan leven, is de cd een aanwinst.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links