CD-recensie

 

© Emanuel Overbeeke, juni 2018

 

Piazzolla - Ángeles y Diablos

Piazzolla: Allegro tangabile - La Camorra I - Romance del diablo - Vayamos al diablo - Tango del diablo - Poema valseado - Fuga y misterio - Introduccíon al ángel - Milonga del ángel - Muerte del ángel - Resurreccíon del ángel

Isabelle van Keulen Ensemble
Challenge Classics 72766 • 54' •
Opname: juli 2017, MotorMusic Studios, Mechelen (B)

   

Vele musici houden van meerdere stijlen, maar beoefenen in het openbaar meestal slechts één. Vaak is dat maar goed ook. In de huiskamer of de concertzaal als luisteraar genieten van ‘allochtone' klanken betekent nog niet dat die muziek je ligt als musicus (en omgekeerd, de erkenning dat het je niet ligt sluit een grote oprechte interesse en tolerantie niet uit). Veertig jaar geleden waren er allerlei klassieke musici die beter geen jazz kon spelen en andersom. De grote uitzondering was Wynton Marsalis die de klassieke muziek een swing verleende die bij klassieke muziek soms ontbrak en die het veel spannender maakte. De regel is helaas dat musici in de hun ‘vreemde muziek' vooral het verkeerde benadrukken: Benny Goodman speelde klassieke muziek soms nog stijver dan klassieke musici dit deden. Deed Marsalis het beste wat men bij kruisbestuiving kan doen, een andere reactie is de niet-klassieke muziek klassieker maken dan ze is. Gebeurde dat vroeger bij jazz, nu gebeurt het bij tango: de muziek van de goot wordt een toonbeeld van beschaving. De eerste stap in dit ‘beschavingsoffensief' is de keuze voor Piazzolla, niet alleen vanwege zijn bekendheid, maar ook omdat hij veel westerser georiënteerd is dan zijn soortgenoten die waarschijnlijk juist daarom hier veel minder bekend zijn. De tweede stap is een uitvoering zonder rafels omdat die in klassieke muziek veel minder worden gewaardeerd dan in jazz en allerlei vormen van volksmuziek. Essentieel voor die stap is ook dat expressieve gebaren sterk worden benadrukt, alsof men bang is dat zonder die nadruk de expressie minder sterk aanwezig zou zijn, wat in wezen duidt op onwennigheid, bijv. bij Gidon Kremer. (Onlangs hoorde ik Sinfonietta Amsterdam hetzelfde doen met Piazzolla en Hongaarse dansen van Brahms die meer van Brahms dan van Hongaren zijn.) Nog even en men waant zich bij deze cd bij een keurig feest waar de zinnen beschaafd worden geprikkeld en waarin de donkere kanten van de mensheid, die de tango zo goed kent, zijn verbannen naar het tekstboekje. (Alleen de noten werken niet mee.) Die transformatie goed uitvoeren, zoals Sinfonietta Amsterdam en Isabelle Keulen en haar drie ensembleleden doen, is trouwens geen geringe prestatie. Men hoort de ongekende toewijding van de musici en de opname is uitstekend, maar het is alsof de tango niet is verrijkt maar gehalveerd.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links