CD-recensie

 

© Emanuel Overbeeke, april 2020

La Passione

Nono: Djamila Boupacha

Haydn: Symfonie nr. 49 in f (La Passione)

Grisey: Quatre chants pour franchir

Barbara Hannigan (sopraan en dirigent), Ludwig Orchestra
Alpha 586 • 72' •
Opname: juni-juli 2019, MCO, Hilversum

   

Deze cd is om diverse redenen de moeite waard. De stukken van Nono (voor sopraansolo) en Grisey (voor sopraan en orkest) maken opnieuw duidelijk hoe hedendaagse muziek die niet op een of andere wijze retro is, ongekend mooi kan zijn. Het is de schoonheid van de vertwijfeling en grote intensiteit. Nono schreef een korte ode waarin lyriek en dramatiek strijden om de voorrang, Grisey een memoriam dat opent met een stilte die als in memoriam zeer overtuigt. De daaropvolgende muziek is, zoals te verwachten bij Grisey, een experiment met klankkleuren, met daartussen flarden van de stem. Het instrumentale deel lijkt een traag bewegend, onpersoonlijk ritueel vol klankverfijning, het vocale meer een humaan document. Dit contrast overtuigt als men zich niet verlaat op de eerste minuten, maar het gehele werk tot zich neemt. Dan blijkt dat de twee typen elementen van elkaar overnemen en een veel complexere structuur ontstaat die vooral theatraal is.

Gezet tussen de twee vocale uitbarstingen krijgt de Haydn-symfonie een duidelijk karakter. Niet een schijnbaar diverterend werk vol subtiele verrassingen in de details, zoals zoveel symfonieën van Haydn, maar een van begin tot eind diep tragisch werk dat dezelfde demonstratieve verfijning heeft als de moderne vocale stukken op de cd. De tragiek wordt zeer benadrukt en de symfonie wordt een vocaal werk, gespeeld op instrumenten. Daarmee doet de dirigerende zangeres Barbara Hannigan in Haydn hetzelfde als de dirigerende zanger René Jacobs in Mozart. Ook bij Haydn en Hannigan leidt dat tot een schitterend resultaat.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links