CD-recensie

 

© Emanuel Overbeeke, juni 2017

 

Nenov: Pianoconcert - Ballade nr. 2 voor piano en orkest

Ivo Varbanov (piano), Royal Scottish National Orchestra o.l.v. Emil Tabakov

Hyperion CDA68205 • 65' •

Opname: januari 2016, Glasgow

 

 
 
Dimitar Nenov (1901-1953)

Tot aan de komst van deze cd was de Bulgaarse componist Dimitar Nenov (1901-1953) mij onbekend. The meest recente editie van de uitvoerigste muziekencyclopedie van dit moment, The New Grove van 2005, wijdt aan hem één lange alinea met een opsomming van opleidingen en functies. De laatste zin geeft informatie over de stijl. 'Nenov appeared widely as a concert pianist and composed a few works which show a strikingly original fusion of Bulgarian folk elements with aspects of early 20th-century music, particularly that of Skryabin.'

Als de twee werken op deze cd representatief zijn voor zijn oeuvre (het tekstboekje bij de cd spreekt niet over een ontwikkeling die hij zou hebben doorgemaakt), dan zijn de belangrijkste kenmerken van zijn werk een hang naar grootsheid, naar directheid die neigt naar kleurrijke bombast, naar een beïnvloeding door de volksmuziek die sterk symfonisch wordt uitvergroot en naar een schijnbaar losse omgang met klassieke vormen. Het tekstboekje wijdt zijn superieure beheersing van de vorm aan zijn hoofdberoep (architect), maar klassiek in de zin van een afwisseling van gespannen en meer ontspannen kan men zijn muziek nauwelijks noemen. De rustige passages zijn stiltes voor de storm en in de drukke momenten lijkt de wereld elke tien maten te vergaan. Evenals bij de late Skrjabin is er een hang naar permanente extase, al zijn de muzikale middelen bij Nenov anders: de harmonie is minder eenduidig, de instrumentatie minder hedonistisch en de frasering klassieker. Van de aspecten van vroeg 20-eeuwse muziek die hem inspireren moeten vooral genoemd worden de combinatie van grote gebaren en grimmige ritmen (eerder Bartók, Prokofjev en Stravinsky dan Webern en Debussy). Dat Kabalevsky begin jaren vijftig zijn muziek veroordeelde als zijnde 'modernistisch', had vooral een politiek motief, want zijn muziek is een eigenzinnige mix van modernisme en romantiek.

De musici, de pianist voorop, lijken mij voor dit repertoire uitstekende vertolkers. Pianist en dirigent brengen enige lijn in een onnavolgbare structuur, de dirigent behandelt klankkleur op de goede manier en orkest en opname zijn goed.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links