CD-recensie

 

© Aart van der Wal, augustus 2021

Scarlatti - Sonates, Naples, 1685

Klik hier voor het programma

Olivier Cavé (piano)
Alpha 619 • 71' •
Opname: okt. 2007, Studio Tibor Varga, Grimisuat (Zwitserland)

   

Het is en het blijft een bijzonder fenomeen: de in totaal 555 sonates die Domenico Scarlatti (1685-1757) als een van de belangrijkste muzikale erfstukken van de achttiende eeuw aan ons achterliet. Ze delen hetzelfde geboortejaar, Domenico en Johann Sebastian Bach en beiden schreven de mooist denkbare muziek voor ‘hun' toetsinstrument. De stilistische verschillen hadden evenwel niet groter kunnen zijn: Bachs ‘ongenaakbare strengheid' (met vaak de fuga als absoluut hoogtepunt) tegenover Scarlatti's ‘vrije stijl', met daarin de onmiskenbare kleuren van zowel de Italiaanse als Spaanse volksmuziek. Dat laatste wordt nog weleens over het hoofd gezien of gewoon genegeerd, maar Scarlatti kende de Spaanse folklore door zijn langdurige verblijf in Madrid als geen ander. Hij overleed er ook, op 23 juli 1757.

Dat we over die 555 sonates beschikken is minder vanzelfsprekend dan het wellicht lijkt, want ze overleefden wonderlijk genoeg de reusachtige aardbeving die in 1755 de Spaanse hoofdstad letterlijk op haar grondvesten deed schudden. Had Scarlatti een vooruitziende blik gehad, toen hij zijn kopiisten eerder de opdracht had gegeven een aparte set aan te leggen ten behoeve van een begerige Napolitaanse muziekuitgever? Die kreeg ze in het bezit dankzij de beroemde castraat Carlo Broschi (hij werd vooral bekend door zijn artiestennaam: Farinelli) die voor de gelegenheid als postiljon fungeerde.

De albumtitel is enigszins misleidend: alsof deze 17 sonates in 1685 in Napels ontstonden, maar per saldo doet het er weinig toe. Hoofdzaak is dat de Zwitserse pianist Olivier Cavé (1977) zich op deze cd doet gelden als fenomenale Scarlatti-vertolker die met veel kleur en fleur iedere sonate een bijzonder fraai en afwisselend cachet geeft. De stemvoering is glashelder (de de door de componist ingenieus geconcipieerde middenstemmen komen daardoor optimaal tot hun recht) en de articulatie en frasering getuigen van zowel muzikaal inzicht als groot technisch raffinement. Kortom, we hebben hier te maken met superieur spel. Dit is - ik noem slechts een voorbeeld - op het niveau van Alexandre Tharaud en dat zegt toch wel iets.

Het betreft een heruitgave: het album verscheen oorspronkelijk in 2008 op het Aeon-label onder het catalogusnr. AECD 0874. De opname is strikt helder. Van de nieuwe covers begrijp ik niet veel. Ditmaal draait het stilleven om snijbonen op een schaaltje; terwijl Scarlatti noch Cavé die connotatie verdient.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links