CD-recensie

 

© Aart van der Wal, januari 2020

Maurice Ravel - Jeux de Miroirs

Ravel: Alborada del gracioso (voor orkest) - Le Tombeau de Couperin (voor piano) - Pianoconcert in G - Le Tombeau de Couperin (voor orkest) - Alborada del gracioso (voor piano)

Javier Perianes (piano), Orchestre de Paris o.l.v. Josep Pons
Harmonia Mundi HMM 902326 • 81' •
Opname: maart 2017, Philharmonie de Paris

   

Waar draait het in de uitvoering van deze muziek voornamelijk om? Om sfeer, kleur, stijl, inventie en spontaniteit. Het zijn eigenschappen die ver uitsteken boven wat technisch kan worden geleerd, maar die wel essentieel zijn om muziek echt tot leven te brengen, uit de dode letter (het notenschrift) te halen.

Zoals ook intuïtie, 'feeling', niet kan worden geleerd. Alles tezamen zijn het de karakteristieken die die dit album behoorlijk boven het maaiveld uittillen. Zoals dat ook het afwisselende programma daarbij het nodige gewicht in de schaal legt: piano solo, piano en orkest en het orkest alleen.

We horen in deze vertolkingen zoveel sprankeling en klankkleur dat alleen al daardoor sprake is van een fascinerend luisterfeest. Maar er is ook de fabelachtige precisie, de uiterst liefdevolle fraseringen, de sierlijke guirlandes naast de scherp gestoken ritmiek, de eminente contrastwerking. Wat ook opvalt is dat zowel Perianes als Pons niets moeten hebben van het sentimentele, terwijl we wel met gulle hand worden getrakteerd op in gloedvolle lyriek gedompelde klankdifferentiatie. Het kan gewoon niet op, dankzij deze pianist, deze dirigent, dit orkest en opnameteam die er gezamenlijk in zijn geslaagd om Ravels muzikale verbeeldingskracht op fenomenale wijze tot leven wekken en in de huiskamer te brengen. Ravels wieg stond in Baskenland, op de grens van Spanje en Frankrijk (Ciboure, 1875). Perianes is van Spaanse origine (Nerva, 1978) en Pons is al net zo Spaans (Puig-reig, 1957). Klinkt het door en door Spaans? Nee, dat niet, maar de gemeenschappelijke wortels zijn er wel degelijk. Dat hoor je, dat ruik en proef je bijna.

Tot slot: dit album kent twee verschillende covers: deze ('Jeux de Miroirs') en 'Concerto en sol'. Waarom dit zo is ontgaat me. Het is in ieder geval hoogst verwarrend, al is op beide covers de afbeelding identiek.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links