CD-recensie

 

© Aart van der Wal, maart 2018

 

Prokofjev: Symfonie nr. 2 in d, op. 40 - nr. 4 in C, op. 47/112 (tweede versie)

Radio Filharmonisch Orkest o.l.v. James Gaffigan
Challenge Classics CC72779 • 74' • (sacd)
Opname: augustus 2016 (nr. 2); maart 2015 (nr. 4), MCO, Studio 5, Hilversum

 

Collega Siebe Riedstra besprak al eerder - en in lovende bewoordingen - de Eerste, Derde, Vierde (in de eerste versie), Vijfde, Zesde en Zevende symfonie, waarna alleen nog de Tweede en de Vierde in de tweede versie resteerden. Die zijn nu verschenen, waardoor de cyclus door het Radio Filharmonisch Orkest onder leiding van James Gaffigan met recht compleet mag heten.

Wat valt er over de uitvoering van deze formidabele hekkensluiters nog te zeggen, nu mij in die eerdere recensies (u vindt ze gemakkelijk terug met behulp van de zoekfunctie, rechts op onze thuispagina) feitelijk het gras voor de voeten is weggemaaid? Zeker, als er sprake zou zijn geweest van kwalitatief een 'tandje minder', had ik daarover misschien nog wel iets zinnigs kunnen opmerken, maar helaas - of juist gelukkig! - is daarvan geen enkele sprake (hoewel het soms 'aardig' kan zijn om twee volkomen verschillende meningen te hebben en die ook voor het voetlicht te brengen.) Ik kan zelfs niet stilstaan bij de Vierde in deze tweede versie, want ook dit kwam al eerder aan bod. Ik kan er met een gerust hart uit citeren:

De geschiedenis van de Vierde symfonie verliep langs dezelfde lijnen, met in plaats van een opera een ballet: De verloren zoon. Om het geheel nog gecompliceerder te maken besloot de componist decennia later om van de symfonie een nieuwe versie te vervaardigen, compleet met een gloednieuw opusnummer, maar de nummering van het werk zelf bij het oude te laten. Zo hebben we dus de unieke situatie van een Vierde Symfonie opus 47 en een Vierde Symfonie opus 112. Maar ook hier claimde Prokofjev dat zijn symfonie een originele partituur was, die slechts hier en daar een themaatje had geleend uit het ballet. Dat moest ook wel, want het was een opdrachtwerk voor het 50-jarig bestaan van het Boston Symphony Orchestra. Hij staafde zijn bewering heel sluw door een gloednieuwe inleiding voor het eerste deel te schrijven. Maar wie de moeite neemt zal al gauw tot de ontdekking komen dat het tweede deel van de symfonie en de slotscene uit het ballet identiek zijn, om maar een voorbeeld te noemen.....

Dan is er nog een passage die eveneens zonder schroom kan worden herhaald:

Het Radio Filharmonisch Orkest is een ensemble dat al ruim zeventig jaar niets anders doet dan onbekende partituren absorberen, om ze vervolgens in een eenmalige situatie feilloos weer te geven, want een tweede concert is er niet. Alles moet bij de eerste poging staan als een huis. Wanneer zo'n orkest de studio ingaat om een opname te maken komen de beste professionele instincten als een tweede natuur naar boven, instincten die van generatie op generatie zijn doorgegeven. Het klinkende resultaat hoort u op deze cd. En het wordt nog mooier, want de overige vijf (of eigenlijk zes) symfonieën van Prokofjev zijn inmiddels ook opgenomen. Feest!!

Feest. Inderdaad! Northstar Services, het bedrijf van Bert van der Wolf, heeft er dankzij de riante opname een dubbel feest van gemaakt. Dat was voor de gehele cyclus een constante factor: de uitmuntende opnamekwaliteit, zoals in stereo als in surround. Wie over een surround-installatie beschikt kan zelfs dubbel genieten; of zelfs meer dan dat, tenminste als er ook sprake is van een apart subwoofer-kanaal, met Prokofjevs bijzondere voorliefde voor de grote trom dan wel heel duidelijk in het vizier. De lage lusten horen er uitdrukkelijk ook bij!


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links