CD-recensie

 

© 2003 Aart van der Wal

 

Prokofjev: Vioolconcert nr. 1 in D, op. 19 - Visions fugitives nr. 1-6, 8-16 (bewerking voor strijkorkest door Rudolf Barshai) - Symfonie nr. 1 in D, op. 25 (Klassieke).

Ilya Grubert (viool), Moskous Kamerorkest o.l.v. Constantine Orbelian.

Chandos Chan 9615 • 54' •


Een niet al te ruim gevulde cd die bovendien een aantal wensen onvervuld laat. Gruberts spel is lenig en vitaal, maar hij fraseert nogal nadrukkelijk (vooral in het openingsdeel.) Het bedwelmende element gaat daardoor grotendeels verloren. Wat nog in de hand wordt gewerkt door de opnametechnische uitvergroting van het soloinstrument t.o.v. het orkest. Het in bijterige Sjostakovitsj-stijl opgetrokken scherzo is vooral epaterend virtuoos en lijkt los te staan van het geheel. In de contrastrijke finale is er naast opgelegd pandoer ook lyrische finesse, maar het demonische karakter komt niet uit de verf. Sitkovetski, begeleid door Colin Davis, blijft voor mij vooralsnog de eerst keus (Virgin VC7 90734-2). Al kan ik mij voorstellen dat velen voor Gruberts kleurenpalet en instrumentale schittering zullen zwichten!

Barshai's bewerking van een deel van de Visions fugitives levert het beste bewijs voor de stelling dat de rechtgeaarde componist zijn creatieve noten schrijft voor een specifiek instrument (in dit geval de piano). Dit werk is zo fantasierijk op de talloze kleurschakeringen en het percussieve karakter van het instrument geŽnt, dat het mij een raadsel is waarom er zonodig een versie voor strijkorkest moest komen. Een viool, laat staan een strijkorkest, is natuurlijk geen piano. Aan de speltechnische kwaliteiten van het gepolijste ensemble ligt het zeker niet. Ik had de partituur niet ter beschikking en kon niet beoordelen wie verantwoordelijk is voor soms uit de toon vallende accenten: Barshai of Orbelian.

In de Klassieke Symfonie zijn een lichte toets, Haydneske humor en jeugdige overmoed ver te zoeken. Zo wordt de gavotte zwaar aangezet en moet de finale het zonder bruisende champagne stellen. Felle accenten worden ruw afgewerkt en de strijkersklank heeft incidenteel een harde kern. Ik houd het nog steeds op de ASMF o.l.v. Neville Marriner (Decca 417 734-2).


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links