CD-recensie

 

© Aart van der Wal, april 2020

Pépin: The Sound of Trees

Debussy/Pépin: Hommage à Rameau - Mouvement

(L.) Boulanger/Pépin: Dún soir triste - D'un matin de printemps

Julien Hervé (klarinet), Yan Levionnois (cello), Orchestre de Picardie o.l.v. Arie van Beek
NoMadMusic NMM074 • 49 •
Opname: oktober 2019, Conservatorium, Amiens (F)

   

Dit is weer eens zo'n album dat ons genadeloos op de feiten drukt: dat het wemelt van de schitterende muziek waarvoor geen enkele plaats wordt ingeruimd op onze concertpodia. Het kan echt niet vaak genoeg worden gezegd: met het traditionele programmeren ondergraaf je als orkest je eigen toekomst. Het is de hoogste tijd dat de programmamakers eens wakker schrikken uit hun comfortabele winterslaap en avontuurlijk gestemde programma's gaan samenstellen. Waarbij ik me gelijktijdig realiseer dat die oproep neerkomt op roepen in de woestijn omdat er zoveel angst bestaat tegen het daardoor (vermeende) wegblijven van het trouwe abonnementspubliek dat toch maar weer het zekere voor het onzekere wordt gekozen. Zo wordt er tenminste al decennialang gedacht. Er is blijkbaar (nog) niemand die op de gedachte is gekomen dat juist dat kiezen voor zekerheid anno nu alleen maar een tijdelijk effect kan hebben. Regeren is dus vooruitzien, maar zoals gezegd: het is aan onze vaderlandse orkesten door de bank genomen niet besteed.

Dit nieuwe album van NoMadMusic, GeenGekkeMuziek (wat in dit geval ook zo is!) draait in feite om Camille Pépin (1990, Amiens) die niet alleen componeert maar ook werk van anderen orkestreert. Ze toont zich uiterst bedreven in beide disciplines, getuige het sprankelende en kleurrijke, ook ritmisch zeer sterke, zij het niet modernistisch getinte ‘The Sound of Trees' (met daarin onder meer betoverende soli van de klarinettist Julien Hervé en de cellist Yan Levionnois) en de fijnzinnige, duidelijk op verbeeldingsvolle kleurwisselingen gerichte orkestraties van werk van Debussy en Lili Boulanger.

Camille Pépin, Parijs 2019 (AFP)

Dirigent Arie van Beek voelt zich in dit repertoire duidelijk als een spreekwoordelijke (Nederlandse) vis in het (Franse) water. Hij wordt door het Orchestre de Picardie (waarvan hij zowel de chef als de artistiek leider is) op zijn kleinste wenken bediend, met bovendien de grootste lof voor de soli van Julien Hervé (onder meer als soloklarinettist verbonden aan het Rotterdams Philharmonisch Orkest) en Yan Levionnois. Wie in de beide stukken van Boulanger de pianopartij vervult wordt helaas nergens vermeld. Een omissie die er zijn mag, maar de prachtige opname maakt veel goed. Always see the bright side.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links