CD-recensie

 

© Aart van der Wal, oktober 2008


 

Mozart: Pianoconcert nr. 12 in A, KV 414 - nr. 24 in c, KV 491.

Maurizio Pollini (piano), Wiener Philharmoniker o.l.v. de solist.

DG 477 7167 • 56' •

 

 

 


Pollini heeft bewezen dat hij in de Mozart-concerten uitstekend zijn weg weet. Men hoeft maar naar zijn vertolkingen met hetzelfde orkest maar dan onder Karl Böhm te grijpen om daarvan overtuigd te worden. Het verhaal wordt echter in dit geval anders, want de combinatie solist/dirigent is hier bepaald geen gelukkige. Het lijkt overigens wel een modeverschijnsel te worden: dirigerende solisten (weer eens wat anders dan solistische dirigenten!), maar zoals zo vaak zijn er velen geroepen, maar slechts weinigen uitverkoren (waaronder Barenboim en Anderszewski, maar inmiddels ook Jonathan Biss). Pollini behoort vooralsnog niet tot de uitverkorenen, want in deze opname toont hij maar weinig greep te hebben op de orkestrale materie. Het probleem zit hem minder in KV 414 (hierin heeft Mozart het aandeel van de blazers nog niet echt verzelfstandigd), maar juist meer in KV 491, dat alleen al in de expositie een bijna symfonische allure aanneemt (geen wonder dat Beethoven er bewonderend naar gekeken heeft en het hoofdthema op zijn geheel eigen wijze in de eerste maten van het openingsdeel van zijn Derde pianoconcert heeft verwerkt).

Pollini's pianistiek is exemplarisch, zijn Mozart fonkelt briljant, met gespierde dialogen en in de middendelen een prachtig uitgesponnen lyriek zonder ook maar een moment naar het sentimentele te neigen, maar dat is helaas niet genoeg: de orkestpartij vraagt evenzeer om reliëf, een sterk ritmisch profiel en vooral een goede balans tussen blazers en strijkers. Hij laat het evenwel teveel op zijn beloop, lijkt niet echt te sturen en concentreert zich toch vooral op zijn pianopartij, waardoor het orkest leiding tekort komt. De Wiener vormen een toporkest, maar ze volgen slechts en ontberen de stevige hand van een goede dirigent die in dit absoluut lastige repertoire goed zijn weg weet.

De uitstekende opname kan daaraan helaas niets veranderen. Of deze serie wordt voortgezet weet ik niet, maar het is te hopen dat Pollini uit dit experiment voldoende lering heeft getrokken om het de volgende keer echt beter te doen. Deze uitgave is naar mijn smaak alleen van belang voor de 'pollinisten'.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links