CD-recensie

 

© Aart van der Wal, februari 2019

 

Remy van Kesteren - Shadows

Shadow - River somewhere Part I & II - Garden and walls - Dancing on the rooftops of the dead - This reminds you - Close in on dreams - A snake through your thoughts- All that it seems - Doesn't everyone see

Remy van Kesteren (harp), Nicky Hustinx (slagwerk), Morris Kliphuis (hoorn), Maarten Vos (synthesizer)
DG 0028948177684 • 47' • (2018)

   

Ik kan geen enkel enthousiasme opbrengen voor wat de Nederlandse harpist Remy van Kesteren de laatste tijd klaarspeelt. Deze nieuwe uitgave van Deutsche Grammophon maakt dat beeld er wat mij betreft niet beter op, integendeel. Van Kesteren is overigens in goed gezelschap: een soorgelijke 'ontwikkeling' zien we bij zijn fijnbesnaarde collega Lavinia Meijer. Blijkbaar is er in het 'klassieke' domein niet (meer) voldoende geld te verdienen. Waarbij ik mij soms afvraag hoe het toch mogelijk is dat in de klassieke muziek gepokte en gezamelde musici zich zo enthousiast kunnen uitlaten over de meest uiteenlopende niemendalletjes. Maar misschien is er goed geld mee te verdienen. Ook sommige componisten hebben wat dit betreft de weg naar niets-om-het-lijf-hebbende-muziek gevonden. Denk maar aan Joep Beving (Doetinchem, 1976) die eveneens voor Deutsche Grammophon zulke slaapverwekkende muziek heeft geschreven dat hypnotiseurs er wellicht jaloers op zouden zijn. Het is in ieder geval voldoende voer voor psychologen. Neem bijvoorbeeld de kunstig in elkaar getimmerde melismen waarmee Simeon ten Holt (1923-2012) echt volle zalen trok en nog trekt, met zijn 'Canto Ostinato' als direct aansprekend voorbeeld. Musici van naam en faam hebben er zich intensief mee beziggehouden. Het advies aan het publiek is wel om slaapzakken mee te nemen...

In mei vorig jaar stond er een uitgebreid artikel over Van Kesteren en zijn nieuwe harp in het behoudende dagblad Trouw. Hij was tegen de grenzen van zijn vorige harp aangelopen en tijdens het bewerken van Ravels Pianoconcert voor de linkerhand tot de ontdekking gekomen dat het instrument daarvoor niet laag genoeg ging. Het idee was toen om dat laag uit te breiden met behulp van twee extra snaren: van 47 naar 49, maar dat bleek bij nader inzien toch te veel voeten in de aarde te hebben. De Italiaanse harpmaker Salvi dacht evenwel met hem mee en zo ontstond uiteindelijk zelfs een geheel nieuw instrument, in Van Kesterens woorden ‘een beest dat hij nog moest leren kennen'. Een beest overigens dat ook met elektrische versterking kan worden bespeeld en tevens is voorzien van een mechaniek waarmee alle snaren tegelijk met een simpele kniebeweging kunnen worden gedempt. Een harp bovendien met meer ‘power' dat de lieve som van 70.000 euro kost. Dat bedrag hoefde Van Kesteren echter niet op tafel te leggen: de harp werd aangekocht door het Nationaal Muziekinstrumenten Fonds en aan hem in bruikleen gegeven.

Remy van Kesteren met zijn Réus 49 © Trouw

Na drie jaar komt Remy van Kesteren weer met een nieuw album. Hij omringde zich hiervoor met muzikanten uit alle windrichtingen, van hiphop en pop tot modern klassiek en jazz. Hij besloot zijn harp een jaar te laten staan en uit te vinden wat er dan zou gebeuren: “Verschrikkelijk vond ik het. Zonder harp was ik al mijn zekerheden kwijt”. Hij stapte naar eigen zeggen 'volledig uit zijn comfortzone'. Hij ging gitaar en piano spelen en begon met zingen. "Nu alle noten uit mezelf moesten komen twijfelde ik aan alles. Wat ik de ene dag bijzonder vond, klonk de dag erna waardeloos. Maar alleen op die manier kon ik uitvinden wat mijn muziek is." Deze zoektocht leidde tot het nieuwe album ‘Shadows'. Remy werkte hiervoor nauw samen met de Britse singer-songwriter Fink, de producent van het album. Ook hoor je drummer Nicky Hustinx, hoornist Morris Kliphuis en Maarten Vos op modular synthesizers.

Dat horen we dus op deze nieuwe cd. Een weinig aantrekkelijke mixture van minimalistische en elektronische klanken, van hiphop, pop, jazz, een scheutje klassiek en nog zo het een en ander. Geen boeiend materiaal en soms zelfs uitgesproken slaapverwekkend. Waar nog bijkomt dat de klanken van synthesizer, slagwerk, vibrafoon, hoorn en ook nog wat vocals aan de harp nu juist stevig afbreuk doen. Potjandrie, als je nu toch een nieuw en groot instrument laat bouwen, speel er dan boeiende muziek op waarmee je het instrument op zijn mooist kunt laten horen, deze nieuwe, door Salvi gebouwde, Réus 49, de grootste harp ter wereld, en daarmee tevens rijp voor het Guinness Book of Records! Nee dus. Met een speelduur van nauwelijks 47 minuten is deze koek overigens al snel op. Dat vanuit de popsector - ik noem slechts de trompettist Eric Vloeimans - een driewerf hoezee voor deze nieuwe cd opklinkt mag geen verrassing heten. Bovendien: het is eenieder van harte gegund.

Wat het prestigieuze gele label hierin ziet begrijp ik niet (wat overigens dus ook geldt voor de muziek van de reeds genoemde Beving), maar dat is bepaald niet de eerste keer dat weinig glorieus materiaal aldus wordt vereeuwigd. Waarom geen sublabel voor dit soort aparte randactiviteiten? Dat was meer gepast geweest. Het antwoord ligt echter om de hoek: marketing! Hoewel... Wie op de site van Deutsche Grammophon de cd zoekt vindt echt niks. Blijkbaar worden dergelijke cd's internationaal door het label niet ondersteund. Slordige afwerking, zogezegd.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links