CD-recensie

 

© Aart van der Wal, februari 2020

Hotteterre: Prélude

Telemann: Suite in a, TWV 55:A2 - Concert in C, TWV 51:C1 - Sonate in F, TWV 43:F2 - Concertino da Camera in g, TWV 43:G3

Il Giardino Armonico o.l.v. Giovanni Antonini (blokfluit)
Alpha 245 • 74' •
Opname: februari 2012 en maart 2013, Sacrestia Monumentale della Chiesa di S. Marco, Milaan

   

Telemann was niet alleen een uiterst veelzijdige componist die in vrijwel alle denkbare genres excelleerde, maar als instrumentalist met het klavecimbel, de blokfluit, traverso, chalumeau, trombone, viool, viola da gamba en contrabas uitstekend overweg kon. Dat zullen in die tijd weinigen of zelfs niemand hem hebben nagedaan. Het staat niet zonder trots opgetekend in zijn autobiografie die in 1740 in Hamburg verscheen. Wat uit het boek ook duidelijk wordt is dat hij alle talenten in huis had om een ware ondernemer te zijn. Dat weten we uiteraard ook uit andere bronnen: Een zeer succesvolle eigen muziekuitgeverij (waar het merendeel van zijn composities verscheen) was er net zo het bewijs van als zijn niet geringe aanleg voor 'financiële zaken'. Zoals hij ook het publiek als geen ander wist te bespelen met zijn muziek die het midden hield tussen de toen sterk in zwang zijnde Italiaanse en Franse stijl. Zijn vele pogingen om daaruit een echt Duitse stijl te ontwikkelen gingen hem echter minder goed af. Duitse gedegenheid liet zich nu eenmaal slecht combineren met de – tenminste daarmee vergeleken – Italiaanse en Franse frivoliteit. Al was het ook wel zo dat Telemann zijn werkzame leven lang een grote voorliefde heeft gehad voor de Franse stijl. Dat blijkt niet alleen uit de maar liefst ruim 600 ouvertures. Het was - wel of niet toevallig - ook in Frankrijk waar de fluit, een van Telemanns geliefde instrumenten, tot grote ontwikkeling kwam. Niet zonder reden is het openingsstuk op deze cd danook gewijd aan een prélude van Jacques-Martin Hotteterre*, deel uitmakend van een voornaam Frans geslacht van instrumentmakers, musici en componisten uit de zeventiende en achttiende eeuw.

Het Italiaanse ensemble Il Giardino Armonico en de Italiaanse blokfluitist Giovanni Antonini spelen deze muziek in wat ik maar noem de ‘beste Italiaanse traditie' zoals die zich vanuit de historiserende uitvoeringspraktijk heeft ontwikkeld: pittig en energiek, ritmisch kort aangelijnd en scherp articulerend, detailrijk en uitstekend gefraseerd. Jachtig of kortademig wordt het gelukkig nooit, terwijl in de langzame delen terecht het bedachtzame, contemplatieve element overheerst. Maar ook in de vlotte zijn er rustpunten genoeg. De inzet van de beide chalumeaux in TWV 43:F2 geeft het kleurenspel dat het ensemble hier ten beste geeft nog eens extra cachet, wat door de fraaie opname nog eens dubbel en dwars wordt onderstreept.

___________________
*) We hadden eens een ensemble dat deze naam droeg: Quadro Hotteterre, bestaande uit Bob van Asperen, Kees Boeke, Walter Van Hauwe en Wouter Möller.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links