CD-recensie

 

© Aart van der Wal, augustus 2020

Beethoven: Pianoconcert nr. 2 in Bes, op. 19

Mozart: Divertimento in D, KV 136 (1. Allegro)

Grieg: Holberg-suite op. 40

Martha Argerich (piano), Mito Chamber Orchestra o.l.v. Seiji Ozawa
Decca 4850592 • 56' •
Live-opname: 9-10 mei 2017 (Mozart, Grieg); 28 mei 2019 (Beethoven); Art Tower Mito, Mito City, Ibaraki (Japan)

   

Alleen de pas beginnende discofiel heeft uiteraard nog geen of onvoldoende zicht op die rijstebrijberg van Beethovens pianoconcerten in de catalogus. En wie in dit metier al ervaren is heeft die pianoconcerten uiteraard al lang en breed in de kast staan. In topuitvoeringen, dat spreekt. Daaronder misschien ook het Tweede pianoconcert met dezelfde Martha Argerich, maar dan bijgestaan door Claudio Abbado met het Mahler Chamber Orchestra, samen met het Derde door Deutsche Grammophon zo'n twintig jaar geleden live opgenomen in het Teatro Communale van Ferrara. Hoewel alweer zo'n twintig jaar oud is de cd nog wel verkrijgbaar. Of anders wellicht als cd 36 in de geheel aan Argerich gewijde, uit maar liefst 48 cd's bestaande DG-box. Of anders wel bij de verschillende muziekdiensten, waaronder die van Spotify. Het is een uitvoering die - hoewel niet geënt op de historiserende uitvoeringspraktijk - tot de beste in de catalogus behoort, al komt dit nieuwe album zeker in de buurt.

Wat bij Argerich altijd een sterk punt is geweest is niet alleen haar bijna achteloos geëtaleerde, formidabele techniek (kijk er maar eens naar, bijvoorbeeld op YouTube) maar ook de jeugdige sprankeling en de moed om echt uit te pakken in haar spel, naast het improviserende karakter dat ze ondanks haar grote precisie er toch in weet te leggen. Deze sublieme mixture begon al vroeg in haar carrière, met haar debuut-cd voor Deutsche Grammophon. Een cd die iedere rechtgeaarde liefhebber wel van haver tot gort zal kennen en dus hier geen verdere uitleg behoeft. Toen nog alleen op lp misbruikte ik de Liszt-sonate schaamteloos voor het testen van pickup-elementen. Vele overleefden die test niet, zo pakte mevrouw Argerich uit…

Dat ronduit betoverende beeld is ook in haar lezing van het Tweede pianoconcert, feitelijk Beethovens Eerste, nog ongebroken aanwezig (ze houdt zich overigens ook nu aan de door Beethoven uitgeschreven cadens); en dat voor een 78-jarige! Martha Argerich, zij is niet minder dan een levende legende.

Dat positieve beeld verplaatst zich - anders dan in het Eerste pianoconcert met dezelfde combinatie (klik hier voor de recensie) - met evenveel overtuiging en charme naar de dirigerende éminence grise Seiji Ozawa (hij hoopt op 1 september 85 te worden), die zich met het Japanse Mito Chamber Orchestra al net zo jeugdig en vitaal toont, geholpen door het dankzij de bescheiden bezetting lenig profilerende kamerorkest. En dan te bedenken dat Ozawa een bijzonder zware periode achter de rug heeft en intensief werd behandeld voor keelkanker.

Twee bejaarden die groots musiceren. Bejaarden, het begrip heeft een negatieve connotatie gekregen door de columniste Marianne Zwagerman die in een column voor BNR op 31 maart schreef dat het coronavirus de zeis haalde door ‘het dorre hout van de samenleving'. Ze doelde op de bejaarden die aan het einde van hun levenscyclus waren gekomen. Dat jongeren door de bescherming van deze kwetsbaren teveel moesten opofferen. Ik raad haar aan zeker naar deze uitvoering te luisteren!

Als er al een puntje van kritiek kan zijn, dan betreft het uitsluitend de balans tussen piano en orkest, die ten gunste van het solo-instrument uitvalt en daardoor vooral ten koste gaat van het dialogiserende karakter van dit werk. Maar ook: als er toch ‘gewedijverd' ('concertare'!) moet worden, dan wel graag met gelijk bedeelde wapenen! Gelukkig doet het aan de uitvoering geen afbreuk. Het dolenthousiaste applaus van het publiek na afloop is welverdiend!

De Holberg-suite profiteert van de door Ozawa gekozen brede opzet met langademige frases die een puntige articulatie en ritmiek overigens niet in de weg staat. Het is een uitvoering die voor sommigen misschien iets te gestroomlijnd verloopt en zich daardoor enigszins laat vergelijken met die van Karajan en de Berliner op Deutsche Grammophon.

Het Divertimento KV 136 pakt hier uit als een niemendalletje, tevens in de hand gewerkt doordat het slechts één deeltje omvat. Het diende als verrassingsgeschenk voor Argerich naar aanleiding van de toekenning van de 'Orde van de Opkomende Zon', aan haar uitgereikt door de Japanse keizer ter gelegenheid van een concert in mei 2017 in Beppu. De opname stamt van een repetitie van Ozawa met het Mito Chamber Orchestra, kort voor hun deelname aan het muziekfestival 'Argerich's Meeting Point in Beppu'.

Samengevat toch geen ‘mixed bag' maar eerder een aanwinst, en al helemaal niet voor de ongetwijfeld talloze Argerich- of Ozawa-liefhebbers.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links