CD-recensie

 

© Aart van der Wal, juni 2018

 

1700 - Concerto Italiano

Mascitti: Concerto op. 7nr. 2
Caldara: Sinfonia de la morte di Abel
Vivaldi: Concerto op. 12 nr. 3 RV 124
Durante: Concerto a quattro
Geminiani: Concerto Grosso op. 3 nr. 3
Locatelli: Sinfonia funebre
Galuppi: Concerto a quattro
Pugnani: Sinfonia

Concerto Italiano o.l.v. Rinaldo Alessandrini (klavecimbel)
Naïve OP 30568 • 65' •
Opname: oktober 2017, Auditorium del Pontificio Instituto di Musica Sacra, Rome

   

Barokmuziek is duidelijk ‘in'. Dat blijkt uit de grote bezoekersaantallen van de diverse barokfestivals (onlangs nog tijdens het Bachfest in Leipzig), maar ook het nog steeds groeiende aantal ensembles dat zich met dit genre bezighoudt. Tel daarbij de vele labels die zich met het barokrepertoire bezighouden en u weet uit welke hoek de wind waait. Daar is op zich niets mis mee: barokmuziek verdient alle aandacht, al zit er ook in dit genre – zoals in alle genres – uiteraard kaf onder het koren. De kunst is dus wel om de echt interessante muziek eruit te lichten, hoewel ik gelijk toegeef dat een dergelijke evaluatie altijd subjectief is. Om het (mede) te zoeken in de compositietechniek helpt daarbij niet echt omdat ik de eerste barokcomponist nog moet tegenkomen die in dit opzicht klungelig werk heeft afgeleverd. Terwijl het aanbod – een ware hoorn des overvloeds – zo groot is dat het toch al buitengewoon lastig is om door het bos de bomen nog te zien. Daar komt nog bij dat ook een recensie zo zijn beperkingen heeft. Wat ik een juweel vind kunt u misschien wel als saai beoordelen; of omgekeerd. Ook in dit opzicht gelden er geen vaststaande maatstaven of betrouwbare ijkpunten. Dan is er tevens nog de uitvoering die tegengestelde gevoelens oproepen.

Onder de op zich weinig zeggende titel ‘1700' heeft het zeer getalenteerde Concerto Italiano onder leiding van de net zo getalenteerde klavecinist Rinaldo Alessandrini een album uitgebracht met daarop een aantal concerti, sonates en sinfonia's van rond 1700, en dan uitsluitend van Italiaanse snit. Italiaanse componisten dus, en zeker niet de minste, zonder uitzondering tijdgenoten van twee beroemde Duitsers die met vele van hun collega's in dit metier eveneens hun sporen wel hebben verdiend: Johann Sebastian Bach en Georg Philipp Telemann.

Deze cd biedt alleen maar – ik zeg het dan nog maar een keer en in alle bescheidenheid – ware juweeltjes die ook nog eens in een prachtig fluwelen bijouteriedoosje worden aangeleverd. Want zo mogen deze vertolkingen wel worden gekwalificeerd. Het klankbeeld is transparant maar warmbloedig, met veel pittige accenten waardoor ieder gevoel van saaiheid al bij voorbaat wordt weggenomen. De bescheiden gehouden bezetting (slechts twee violen, altviool, cello, bas, theorbe en klavecimbel) heeft daarin uiteraard een fors aandeel gehad. Kortom, dit is een uitvoering (alleen al de vioolpartij in Durantes Concerto a quattro...) die evenals de opname van een vlekkeloze signatuur is. Maar aan u uiteraard het uiteindelijke oordeel...


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links