DVD-recensie

Giulio Cesare in Glyndebourne

 

© Paul Korenhof, juni 2006

 

Händel: Giulio Cesare in Egitto.

Sarah Connolly (Cesare), Alexander Ashworth (Curio), Patricia Bardon (Cornelia), Angelika Kirchschlager (Sesto), Daniele de Niese (Cleopatra), Rachid Ben Abdeslam (Nireno), Christophe Dumaux (Tolomeo), Christopher Maltman (Achilla). Glyndebourne Chorus. Orchestra of the Age of Enlightenment.
Dirigent: William Christie.
Regie: David McVicar.

Opus Arte OA 0950 D (3 dvd's)


Het lijkt onwaarschijnlijk, maar de première van een nieuwe productie van Giulio Cesare tijdens het Glyndebourne Festival 2005 werd de allereerste voorstelling van Händels bekendste en wellicht ook beste opera op het landgoed van de Christies. De aanleiding vormde de vraag van een van de familieleden aan David McVicar, welke opera hij graag zou regisseren en het resultaat werd theatraal evenement dat door sommigen verketterd werd en door anderen uitbundig toegejuicht. Uitgangspunt voor McVicar was zijn opvatting dat ook een gecompliceerde Händel-opera die humor en knipogen combineert met serieuze dramatiek, als theatraal entertainment gebracht kan worden. En entertainment werd het, tot in de hoogste graad. Dat was op de eerste plaats natuurlijk te danken aan de aanpak van McVicar, die er een sterk 'Bollywood-achtige' show van maakte, en daarnaast aan de inbreng van William Christie, die al eerder heeft bewezen (bijvoorbeeld met een hilarische voorstelling van Les Indes galantes in Parijs) dat hij bepaald niet vies is van een uitbundig toneelgebeuren dat de lachers aan zijn kant krijgt.

De grote injectie dankte deze productie echter aan het toeval. Rosemary Joshua die de rol van Cleopatra zou zingen, moest zich aan het begin van de repetitieperiode terugtrekken en werd vervangen door de in Engeland totaal onbekende Sri Lankees-Australisch-Amerikaanse Danielle de Niese. We kennen die naam! Toen De Nederlandse Opera in 2001 Giulio Cesare bracht in een uitstekende productie van het regisseursechtpaar Herrmann met Les Mucisiens du Louvre onder Mark Minkowski, trad er een dubbele bezetting aan. In de eerste cast zong Christine Schäfer een vocaal uitmuntende maar verder vrij koele en hautaine Cleopatra, en in de tweede stond daar opeens diezelfde Danielle de Niese met een humor, een sensualiteit en een vrouwelijk raffinement waar Schäfer in de verste verte niet aan kon tippen. In Glyndebourne bewees De Niese bovendien dat haar kwaliteiten als danseres (buik- en ballet-!) haar talenten als zangeres en actrice evenaren, en de op dat punt zo sensibele Britten haalden haar luid juichend in als een 'all-round performer' zoals de operawereld er maar weinig kent.

Visueel feest

U proeft het al: deze Giulio Cesare werd een visueel festijn om van te smullen, zeker in de dvd-uitgave van Opus Arte, dat het werk uitsmeerde over drie discs. Daarop vinden we behalve de opera en de normale 'extra's' ' een vijftig minuten durende documentaire over het ontstaan van deze productie ('Entertainment is not a dirty word') en een film van ruim twintig minuten met de titel 'Danielle de Niese and the Glyndebourne experience'. Geen twijfel mogelijk wie uiteindelijk de ster van deze productie is geworden, maar eerlijk is eerlijk: het zijn juist de aanpak van McVicar en de eeuwige musiceervreugde van Christie die de toen 26 jaar oude zangeres de ambiance hebben gegeven waarin zij kon schitteren. En of zij nu samenwerkt met haar zingende collega's op de bühne, met de dansers of alleen met het uitstekend reagerende Orchestra of the Age of Enlightenment, het resultaat is altijd een muziektheatrale belevenis. Sommige zangeressen hebben misschien Cleopatra's noten nog strakker en haar coloraturen nog preciezer weergegeven, maar de enige die ik ken, wier totale 'performance' met die van De Niese vergeleken kan worden, is Maria Bayo. En ook die moet het als danseres tegen De Niese afleggen.

 
Daniel de Niese (Cleopatra) Daniel de Niese (Cleopatra) en Sarah Conolly (Cesare) Foto's: Mike Hoban

Heel opmerkelijk is in deze voorstelling ook de relatie Cleopatra-Cesare, waarbij de laatste in de uiterst solide vertolking van Sarah Conolly heel nadrukkelijk en met grote autoriteit wordt neergezet als een man van middelbare leeftijd met een fascinerende uitstraling naar jonge vrouwen. Heel mooi is trouwens ook het duidelijke leeftijdsverschil tussen de 'moederlijke' Cornelia van Patricia Bardon en de jongensachtig-onstuimige, stilistisch voortreffelijke Sesto van Angelika Kirchschlager. Jammer dat de Tolomeo van countertenor Christophe Dumaux, zowel door de dunne klank als door te weinig uitstraling, bij dat alles een beetje achterblijft. Maar één ding is zeker: ik heb in lang niet meer zo van een Händel-opera genoten!

Angelika Kirchschlager (Sesto) (Foto Mike Hoban)

 

Noot: In mijn artikel verwees ik naar de Mozart-producties van Jossi Wieler in Amsterdam in de laatste maanden van 2006, en daarom is het leuk even op te merken, dat Daniele de Niese daarin zowel Susanna als Despina zal zingen.

 


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links