CD-recensie

 

© Siebe Riedstra, augustus 2013

 

Recomposed by Max Richter

Vivaldi: Le quattro stagioni (De vier jaargetijden) ‘Recomposed by Max Richter’

Daniel Hope (viool), Konzerthaus Kammerorchester Berlin o.l.v. André de Ridder

DG 481 0044 • 45' •

Opname: maart 2012, b-sharp studio, Berlijn

   

'Recomposed by Max Richter' staat op de rug van deze uitgave. In een kleinere letter volgt: Vivaldi, The Four Seasons. De retro-vormgeving van de cd komt helemaal overeen met het klassieke imago van de Deutsche Grammophon Gesellschaft uit een roemrucht verleden: het gele label in al zijn glorie. Afgaand op het uiterlijk had dit zomaar een uitvoering kunnen zijn door Karl Richter en zijn Münchener Bach-Orchester. Maar er staat toch echt MAX Richter.

1958 was een belangrijk jaar in de ingeblikte muziekgeschiedenis: het label Philips bracht een langspeelplaat uit van de ‘De Vier Jaargetijden’ van Antonio Vivaldi, gespeeld door het Italiaanse ensemble I Musici, geleid door vioolsolist Felix Ayo. Vivaldi (1678-1741), die ruim twee eeuwen op het kerkhof van vergeten componisten sluimerde werd wakker gekust: de zegetocht van zijn vergeten opus kon beginnen. Honderden opnamen zijn er in de afgelopen halve eeuw verschenenen, en in de loop daarvan is Vivaldi’s compositie langzaam maar zeker van gezicht veranderd, en misschien te voorspelbaar geworden? Tijd voor iets nieuws? Max Richter pakte de Vier Jaargetijden bij hun nekvel en heeft flink geschud. Richter is een leerling van Luciano Berio, en diens Sinfonia wordt opgevoerd als lichtend voorbeeld voor Richters inspiratie. Dat klinkt veelbelovend, maar zo te horen heeft Berio plaats gemaakt voor andere toondichters. Richters actualisatie klinkt precies zoals we vandaag mogen verwachten: een deeltje Pärt, een scheutje Glass, een beetje Reich en – gelukkig – een heleboel Vivaldi. 'Vivaldi recomposed' klinkt stoer, Max Richter laat de esssentie van Vivaldi intact, en de schade blijft beperkt tot 45 minuten. Eerlijk gezegd kan ik mij wel voorstellen dat fans van Brian Eno hier aan hun trekken komen. Music for Airports ligt vlak om de hoek.

Blijft de vraag: waarom die nostalgische vormgeving? Karl Richter stierf in 1981. Geen van de aanhangers van de kunsten van Max Richter heeft enig idee wie dat was. De senioren die warme herinneringen koesteren aan het gele label van weleer hebben geen idee waar Max Richter over gaat. Verwarring alom. Maar misschien gaat het daar ook helemaal niet over. Daniel Hope brengt deze productie met veel succes aan de man en trekt volle zalen. Zonder subsidie. Money talks.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links