CD-recensie

 

© Siebe Riedstra, november 2016

 

Under Stalin's Shadow

Sjostakovitsj: Symfonie nr. 5 in d, op. 47 - Symfonie nr. 8 in c, op. 65 - Symfonie nr. 9 in Es, op. 70 - Suite uit Hamlet op. 32a

Boston Symphony Orchestra o.l.v. Andris Nelsons

DG 479 5201 • 77 + 81' • (2 cd's)

Live-opname: okt. & nov. 2015, febr. & maart 2016, Symphony Hall, Boston

https://www.bso.org/brands/bso/about-us/historyarchives/shostakovich-online-exhibit.aspx

   

Dmitri Sjostakovitsj is voorlopig de laatste klassieke componist die met zijn symfonieën internationaal is doorgedrongen tot het standaardrepertoire van alle grote orkesten. Dat schept verplichtingen voor de recensenten, die inmiddels drie generaties (bijna) Russische dirigenten kunnen onderscheiden. Waarmee niets ten nadele gezegd wil zijn van de inspanningen van westerse dirigenten als Bernard Haitink, Georg Solti en Leonard Bernstein. De Russen van het eerste uur, Mravinsky en zijn rechterhand Sanderling, Kondrashin en Rozhdestvensky waren zogezegd de interpreten op originele instrumenten. De volgende generatie, die van Valery Gergiev en Mariss Jansons, heeft veel voor de export van de partituren gedaan. Tenslotte de jongste generatie met Vasily Petrenko en Andris Nelsons, die de klus mogen afronden met perfect orkestspel en blinkende opnamen. Petrenko heeft zijn integrale al voltooid voor het label Naxos, Nelsons presenteert hier aflevering twee van een beoogde integrale op het label DG. Opvallend overigens, dat dit voor DG de eerste keer is dat men aan zo'n onderneming begint. Karajan liet het in zijn glorietijd op dat label bij een verpletterende registratie van de tiende. Terugkerend naar de Russen: vergelijken leert dat Nelsons Vijfde maar liefst zeveneneenhalve minuut langer is dan de opname van Mravinsky! Het Boston Symphony Orchestra heeft tijdens het eeuwigdurende chefschap van Seji Ozawa niet zo veel Sjostakovitsj onder ogen gehad, maar diens illustere voorganger Serge Koussevitzky dirigeerde Amerikaanse premières van een flink aantal werken. Bovendien was de enige opname van de suite uit de toneelmuziek bij Hamlet uit 1968 decennialang die van de Boston Pops onder Arthur Fiedler. Zoals voorspelbaar speelt het orkest de sterren van de hemel, en dirigeert Nelsons deze muziek vanuit zijn tenen. Het orkest heeft er bovendien een pracht van een website met historische documenten aan gewijd (zie de link hierboven).


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links