CD-recensie

 

© Maarten Brandt, oktober 2007


 

Mozart: Concert voor twee piano's in Es, KV 365 (beide versies) – Concert voor drie piano’s in F, KV 242 (Lodron).

Ronald Brautigam en Alexei Loebimov (fortepiano), Manfred Huss (dirigent en fortepiano), Haydn Sinfonietta Wien.

BIS-SACD-1618 • 69' •

 

 


Het door Mozart voor Gravin Lodron en haar beide dochters geschreven Concert voor drie piano’s (1776) is een typisch gelegenheidswerk waarvan ik zelden zo’n spetterende uitvoering heb gehoord als deze nieuwe door Ronald Brautigam en zijn kompanen. Daar is natuurlijk ook de heldere en soms in de beste zin des woords scherpe klank van de fortepiano’s debet aan. Dankzij de fraaie superaudio-opname komt de interactie tussen de drie instrumenten onderling maar ook die van de solisten en het orkest formidabel tot haar recht.

Niettemin is het meest fascinerende van deze release de aanwezigheid van beide versies van het grootse Pianoconcert in Es, KV 365. Te weten: een zonder (1779) en een met klarinetten, trompetten en pauken (1782). Van laatstgenoemde editie werd aanvankelijk het auteurschap van Mozart in twijfel getrokken. Echter, het feit alleen al dat niemand zo goed bekend was met de toentertijd net in zwang gekomen zijn klarinetten laat geen andere conclusie toe dat niemand anders dan Mozart der vervaardiger kan zijn.

Wie de beide versies met elkaar vergelijkt hoort in het eerste geval een concert van een onverhuld klassieke signatuur, terwijl het opus in de grotere bezetting op slag duidelijk maakt van hoeveel betekenis dit werk voor Beethoven moet zijn geweest, wiens Vijfde pianoconcert moeilijk zonder het voorbeeld van Mozarts KV 365 denkbaar is. Brautigam en Loebimov breken op superieure wijze een lans voor deze intrigerende partituur vol grandeur en de leden van de Weense Haydn Sinfonietta geven onder Huss in briljant maar allerminst gelikt overkomend spel voorbeeldig weerwoord. Soms klinkt het geheel zelfs aangenaam ruig en terloops, alsof het om een live-gebeuren gaat in plaats van een studiovastlegging waarin alles tot in het kleinste detail precies is ge-edit. Dit verklaart mede de grote mate van spontaneïteit in het musiceren door alle betrokkenen.

Bijzonder is ook nog dat de pianoforte in deze uitvoeringen soms als continuo-instrument wordt ingezet om aan de tutti-akkoorden van het orkest een weldadig reliëf te verlenen. Een praktijk die nog valt terug te voeren op Haydn, die menige symfonie van zijn hand vanachter het klavecimbel leidde.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links