CD-recensie

 

© Aart van der Wal, december 2008


 

Vivaldi: Celloconcert in C, RV 400 - in c, RV 401 - in D, RV 403 - in Es, RV 408 - in a, RV 418 - in a, RV 420 - in Bes, RV 424.

Han-Na Chang (cello), London Chamber Orchestra o.l.v. Christopher Warren-Green.

EMI Classics 2 34791 0 4 • 68' •

 

 


Ik kan me er weleens nijdig over maken als ik weer eens lees of hoor dat Vivaldi weliswaar honderden concerten heeft geschreven, maar dat het er per saldo maar een is. Ze lijken immers allemaal op elkaar? Een veelschrijver die zich steeds herhaalde en voor wie het niet uitmaakte voor welke bezetting hij schreef. Een pot nat dus.

Natuurlijk wil ik niemand bekeren, van het tegendeel overtuigen, want wie het zo aanvoelt zal zeker niet overstag gaan. Ik breng er alleen maar tegenin dat ik Vivaldi een meesterlijke componist vind die wonderbaarlijk mooie muziek in ieder genre schreef en met stemmen net zo goed uit de voeten kon als met de meest uiteenlopende instrumenten. En daar perfect voor wist te schrijven. In deze muziek zit zóveel plezier, poëzie, melancholie en zelfs uitgesproken tragiek, kortom zoveel uiteenlopende stemmingsbeelden dat ik er me steeds weer erover verbaas hoe hij die ook in al zijn 'concertjes' zo volmaakt vorm wist te geven.

Mijn bewondering wordt nog groter als er musici aantreden die zich met huid en haar, met ziel en zaligheid, voor zijn muziek inzetten, zoals in dit geval de Zuid-Koreaanse celliste Han-Na Chang, die over drie weken pas 26 wordt en met haar intense muzikaliteit en techniek zelfs de in dit repertoire gepokte en gemazelde Christophe Coin (met de Academy of Ancient Music, op het label L'Oiseau-Lyre) nog weet te overtreffen. Zeker, bij Coin gaat het om de historiserende uitvoeringspraktijk, maar wat maakt dat uiteindelijk uit als Chang en het ensemble zo stijlbewust, zo zuiver te werk zijn gegaan? Luistert u maar eens naar de tracks 5 en 6 en u geeft zich gewonnen! Niet alleen aan Chang, maar ook aan Vivaldi! Zeker, er zullen 'puristen' zijn die aan een wat ingetogener betoogtrant mogelijk toch de voorkeur zullen geven, maar ik houd wel van deze pittige en zeer levenslustige benadering, die van deze celloconcerten ware flonkerende edelstenen maakt.

En het London Chamber Orchestra? Het ensemble onder Christopher Warren-Green begeleidt niet, maar is in deze concerten een absoluut volwaardige partner, die in de sublieme dialogen met de cello in termen van speelplezier, spiritualiteit en puntigheid Chang geen duimbreed toegeeft. Op de opname zijn de eerste violen links en de tweede violen rechts geplaatst, met de bassen midden-links. Jammer dat de basweergave te sterk is en dat dit tevens ten koste gaat van het middengebied in de klank van de solocello: de kleuring die dit oplevert vind ik soms zelfs onacceptabel. Onbegrijpelijk dat de producer dit gewoon heeft laten lopen. Een gevoelig minpunt dus, deze registratie. Het valt me trouwens op dat steeds meer opnamen op de markt verschijnen die pas zeer kort geleden tot stand kwamen, zoals ook in dit geval (eind juni 2008, Abbey Road studio nr. 1).


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links