CD-recensie

 

© Aart van der Wal, juni 2024

Darknesse Visible

Ravel: Gaspard de la nuit - La valse

Adès: Darknesse Visible

Debussy: Suite bergamasque

Stevenson: Fantasy on Peter Grimes

Inon Barnatan (piano)
Pentatone PTC 5187 235 • 69' •
Opname: febr. 2010, Performing Arts Center, SUNY Purchase, New York City

 

Het was even puzzelen nadat dit album door Pentatone bij mij uitsluitend als ‘digitale download' was aangekondigd, maar na enig zoeken bleek dat het al eerder was uitgebracht: in 2010, toen door het Franse label Avie, wél als album (met toen wél een meegeleverd boekje).

De albumtitel verwijst naar het gelijknamige pianowerk van Thomas Adès, waarvan de titel meer belooft dan de muzikale inhoud, met als voornaamste inspiratiebronnen John Miltons beschrijving van de hel in Paradise Lost en het meer bekende In darknesse let me dwell van John Dowland. Een typisch weinig-om-het-lijf stuk dat, gecomponeerd door een veel mindere ‘god', het waarschijnlijk zelfs nooit tot een publicatie (of alleen voor eigen rekening) zou hebben gebracht. Snel vergeten dus.

Ronald Stevensons Fantasy on Peter Grimes valt in dezelfde categorie: saai als droog brood, niet de moeite van meer dan een keer beluisteren waard. Stevenson had in dit genre veel kunnen opsteken van een veel verbeeldingsvoller voorganger uit een ver verleden: Franz Liszt, die met zijn operaparafrases een toen geheel nieuwe, fascinerende wereld wist te ontsluiten.

Raadselachtig dat een pianist van dit formaat, de in 1979 in Tel Aviv geboren en al bijna twee decennia in New York wonende Inon Barnatan, deze twee stukken in zijn programma heeft opgenomen. Maar hij zal er ongetwijfeld aspecten in hebben gevonden die mij totaal zijn ontgaan (het moet érgens aan liggen, tenslotte).

Dan: Ravels Gaspard de la Nuit en La Valse zijn in de catalogus oververtegenwoordigd, wat iets minder geldt voor Debussy's Suite bergamasque (hoewel het derde deeltje, Clair de lune, inmiddels als zelfstandig stuk toch wel allerwegen is dóódgespeeld).

Barnatan (ik besprak al eerder cd's van zijn hand) is een fabelachtige sfeertekenaar met een fenomenale techniek die in dit recital opnieuw excelleert in rijke kleurenscala's en pianistisch raffinement door zijn ingenieuze pedaalgebruik en toucher, met in het hart daarvan dynamische souplesse, feilloze articulatie en melodische en harmonische detaillering. Alleen in de Suite bergamasque pakt juist die detaillering een fractie minder gunstig uit omdat het her en der ten koste gaat van een vloeiend discours. Maar het is ook spel dat iets zilverachtigs heeft, liefdevol gericht op de muziek en daardoor nooit epaterend. Zijn hoogste troeven speelt hij uit in de beide werken van Ravel, met diens La valse als het absolute hoogtepunt. Plussen en minnen dus, maar de plussen overheersen. Tot die plussen mag ook de uitstekende opname worden gerekend.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links