CD-recensie

 

© Aart van der Wal, november 2021

Á sa guitarre

Klik hier voor de inhoudsopgave

Philippe Jaroussky (countertenor), Thibaut García (gitaar)
Erato 0190295005702 • 68' •
Opname: aug. 2020 & april 2021, Studio de l'Orchestre National de Îlle de France, Alfortville (F)

   

Het is van origine een bijzonder aantrekkelijke combinatie: die van de zangstem met gitaarbegeleiding. Al in de Oudheid werd de betovering van de voorganger van de gitaar, de luit, ontdekt. Toch heeft dit recital mij helaas niet op alle punten kunnen overtuigen, hetgeen uitsluitend is toe te schrijven aan het aandeel van de Franse countertenor Philippe Jaroussky, want over het spel van zijn landgenoot, de gitarist Thibaut García niets dan goeds. Dit is hun eerste en wellicht niet laatste samenwerking op cd.

García zei over het nieuwe album:

We kunnen extreem verschillende kleuren oproepen door te jongleren tussen een renaissancestuk en een Barbaralied. Het is onze taak om te spelen met een palet van kleuren om iets unieks te produceren [..] We hebben veel nagedacht over dit album, maar we hebben er ook ons hart ingestopt.

Aan dat laatste wil ik niet twijfelen, maar aan het eerste wel, want dat is gelijk het grootste probleem dat aan dit album kleeft: dat het gekozen repertoire zich merendeels ongunstig verhoudt tot de vocale kleurstelling en de daarmee verbonden kleuringsaccenten, wat althans voor de luisteraar ook de verbeelding danig op de tocht zet. In dit geval is de contrastrijke samenstelling van het programma eerder een nadeel dan een voordeel. Wat daarbij een belangrijke rol speelt is het stemtype van Jaroussky dat zich voor een deel van dit repertoire absoluut niet leent, met voor mij als representatieve voorbeelden ‘Erlkönig' en ‘Abendempfindung'. Maar ook de lyriek blijft onderbelicht, zoals in het door Jaroussky weinig stemmingsvol gezongen Giuseppe Giordani's 'Caro mio ben'. In Francesca Caccini's 'Chi desia di saper' is het wel een en al levendigheid en brengt Jaroussky wel goed getimede kleuringsaccenten aan. De beide 'songs' van Dowland daarentegen hullen zich daarentegen in vocale monochromie. En Barbara's 'Septembre' moet niet aan een 'keurige' countertenor worden overgelaten.

Daaraan mag worden toegevoegd dat - hoewel nog steeds een imposante publiekstrekker - de stem van de Jaroussky van nu voor mij een deel van zijn bekoring heeft verloren, wat – hoe kan het anders – door het eminente gitaarspel van García (wat dan tevens geldt voor diens smaakvolle bewerkingen) met geen mogelijkheid kan worden gecompenseerd. Een helaas nogal teleurstellende uitgave, al zal die ongetwijfeld zijn weg vinden naar de talloze Jaroussky-liefhebbers door dik en dun. In het cd-boekje is een uitvoerig vraaggesprek met beide musici opgenomen.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links