CD-recensie

 

© Aart van der Wal, februari 2020

Incantation

Bruch: Kol Nidrei
Vitali: Chaconne in g
Saint-Saëns: Dans macabre
Tsjaikovski: Sérénade mélancolique op. 26
Bloch: Baal Shem (Nigun)
Chausson: Poème op. 25|
Umebayashi: Yumeji's Theme

Virgil Boutellis-Taft, Royal Philharmonic Orchestra o.l.v. Jac van Steen
Aparté AP234 • 64' •
Opname: juli 2019, Henry Wood Hall, Londen

 

Toeval bestaat niet, hoor ik vaak zeggen. Treffend is echter wel dat er binnen enige dagen sprake is van twee albums met daarin mede een hoofdrol voor de Nederlandse dirigent Jac van Steen (1956) die in Engeland al jaren furore maakt, maar die we in eigen land zelden of nooit op het concertpodium zien. Een beklagenswaardige toestand, waarvan ik vermoed dat die deels is ingegeven door niet-muzikale motieven, want anders kan ik het echt niet verklaren. Het nieuwe album ‘incantation' is net zo'n waardevolle aanvulling in het rijk der discografie als de enige dagen eerder besproken cd met muziek van Mahler, Berg en Samuel (klik hier).

‘Incantation', de naam van dit nieuwe album, kan worden vertaald in ‘bezwering', maar om welke ‘bezweringsformule' het precies gaat weet ik niet. Zoals ik ook niet goed begrijp wat er zoal te bezweren valt. Tenzij het wordt afgeleid van het Latijnse ‘incantare' ofwel ‘betoveren', want dat is wel wat de musici ons te bieden hebben.

Het programma is zo op het eerste gezicht een ratjetoe zonder enige samenhang, maar de aantrekkelijke kant ervan is wel de aldus opgeroepen contrasten. Contrasten die bovendien getuigen van de intense muzikaliteit van de protagonist: de jonge Franse violist Virgil Boutellis-Taft, die met zijn evocatieve spel een ware wonderwereld ontsluit die diepe indruk maakt. We hebben te maken met een solist die niet epateert, maar inzicht en techniek geheel ten dienste stelt van de muziek, daarin tot in de puntjes verzorgd bijgestaan door Van Steen met het fameuze Royal Philharmonic Orchestra. Alleen het slotstuk, het sentimentele 'Yumeji's Theme' van Shigeru Umebayashi, uit de soundtrack 'In the Mood for Love', zou mijn keus niet zijn geweest, als zijn de strijkerspizzicati wel oorstrelend. Dat het stuk nogal abrupt eindigt zal ongetwijfeld met die soundtrack te maken hebben. Echter, met nog geen drie minuten speelduur niet iets om echt over te vallen. De in de Londense Henry Wood Hall gemaakte opname laat geen wens onvervuld.


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links