CD-recensie

 

© Aart van der Wal, september 2022

Alison Balsom - Quiet City

Copland: Quiet City
Bernstein/Balsom: Lonely Town
Gershwin/Wright: Rhapsody in Blue
Ives: The Unanswered Question
Rodrigo/Evans: Adagio
Weill/Evans: My Ship

Alison Balsom (trompet), Nicholas Daniel (althobo), Tom Poster (piano), Britten Sinfonia o.l.v. Scott Stroman
Warner 0190296229916 • 54' •
Opname: nov. 2021, Milton Court, Londen

   

Waar een violist nog veel moeite heeft met het spelen van een concerto van Vivaldi speelt de Britse trompettiste Alison Balsom dat bijkans voor het vaderland weg. Dit is een musiciënne die ieder toporkest graag onder zijn gelederen wil hebben. Als eerste lessenaar welteverstaan!.

Balsom heeft inmiddels een stevig aantal cd's op haar naam staan en die kunnen om meerdere redenen spreekwoordelijk 'niet stuk', want talloze muziekliefhebbers houden nu eenmaal van uiterst virtuoos spel, en al helemaal op de trompet, bepaald niet het gemakkelijkste instrument (vooral de adem- én lippentechniek stelt extreem hoge eisen, wil er een mooie toon uit de beker komen). Jongleren op haar instrument, dat is wat waar Balsom in excelleert, maar ook muzikaliteit (wat weer een heel ander chapiter is) valt haar bepaald niet te ontzeggen. Bij Balsom is het op beide fronten altijd raak, zou je kunnen zeggen.

Ook dit nieuwe album toont daarvan het overduidelijke bewijs en zijn het eigenlijk alleen nog haar begeleiders die roet in haar exquise eten kunnen gooien. Wat hier gelukkig niet het geval is: Nicholas Daniel op de althobo (in Quiet City) en - ze speelde al eerder met hem op het album Légende - pianist Tom Poster (in Rhapsody in Blue) zijn Balsoms evenwaardige partners, terwijl het door Scott Stroman geleide Britten Sinfonia voor dit programma zo ongeveer het ideale ensemble is: niet te groot, de stemvoering strikt helder, de balans tot in de puntjes verzorgd en evenals de solisten op en top geïnspireerd.

In dit opzicht alleen maar plussen, met als enige bezwaar dat ook dit programma een ratjetoe is geworden omdat het is samengesteld rond de virtuoze Balsom. Dan ontstaan er rare dingen, zoals het door Gil Evans voor Miles Davis gemaakte, smakeloze arrangement van het Adagio en Moderato uit Joaquín Rodrigo's Concerto de Aranjuez en van My Ship ('My ship has sails that are made of silk') van Kurt Weill. Al zullen er ongetwijfeld liefhebbers zijn die er wel mee weglopen. Maar ik dus niet.

Het draait hier dus om Alison Balsom en gezegd moet worden: een (nog) betere trompettiste is gewoonweg niet te vinden. Mooi opgenomen!


index

Home  -  Actueel  -  Audio  -  Muziek  -  Video  -  Boeken  -  Links