Onno Scholte was vanaf 1970 recording en balance engineer bij PHILIPS CLASSICS en houdt zich sinds zijn pensionering met allerlei muziekprojecten bezig in binnen- en buitenland.

Dankzij zijn jarenlange ervaring in concertzalen en studio's over de gehele wereld op het gebied van de opname- en weergavetechniek (zowel audio als video) wordt hij vaak gevraagd voor allerlei opnameprojecten van de bekende commerciële labels.

Ook op film- en videogebied was Onno actief, getuige Rodigro at 90, Concierto Aranjuez, Missa luba en War Years (Sjostakovitsj), Symphonie fantastique (Gardiner), The Sorceress (Hogwood), Il re pastore (Marriner), Carmina burana (Ozawa), Mahler IV (Haitink), Brahms III (Ozawa), War and Peace en Sadko (Kirov).

Hij werkte met o.a. de Wiener Philharmoniker, het Koninklijk Concertgebouworkest,de Berliner Philharmoniker, het European Chamber Orchestra, het San Francisco Symphony Orchestra, de Los Angeles Philharmonic, The Philharmonia, het Rotterdams Philharmonisch Orkest, Canadian Brass, The English Baroque Choir & Orchestra, de Maggio Musicale Fiorentina, het Radio Filharmonisch Orkest, The Academy of St. Martin in the Fields, het Sinfonie-orchester des Bayerischen Rundfunks en The Amsterdam Baroque Orchestra.

Dirigenten: o.a. Ton Koopman, Pinchas Zukerman, John Eliott Gardiner, Maxim Sjostajovitsj, André Previn, Zubin Mehta, Daniel Barenboim, Valery Gergiev, Jeffrey Tate, Paul Tortelier, Jordi Savall, Kurt Sanderling, Riccardo Muti, Bernard Haitink, Giuseppe Sinopoli en Sir Neville Marriner en Sir Colin Davis.

Solisten: o.a. Gidon Kremer, Kiri Te Kanawa, Agnes Baltsa, Pepe Romero, Jessye Norman, Sylvia McNair, Victoria Mullova, Peter Wispelwey, Galina Gortsjakova, René Jacobs, Reinbert de Leeuw, Klaus Thunemann, Hildegard Behrens, Alfred Brendel, Julian Lloyd Webber, Mitsuko Uchida, Marjon Lambriks, Samuel Ramey, Olga Borodina, Labecque Sisters, Hermann Baumann, Beaux Arts Trio en Thomas Quasthoff.

Hij verleende medewerking aan de muziekfestivals in Vignerons, Lockenhaus, Sint-Petersburg, Luzern en aan het Holland en Matsumoto Festival.

Onno werkte in de studio's van o.a. Abbey Road, Wisseloord, NOB, Galxaxy, het Muziekcentrum van de Omroep in Hilversum (MCO), enz.

Hij houdt zich al sinds 1980 met digitale media bezig en was de eerste engineer die gebruikmaakte van de dCS convertors.

Noodkreet in een troebele muziekwereld.

Iedereen is lekker met zich zelf bezig, allemaal zijn we aan het proberen  een boterham binnen te halen. Verdiend of niet is niet zo belangrijk. Als je ziet hoe iedereen bezig is, is het niet verwonderlijk, dat het een zooitje wordt.

Het publiek in de eerste plaats, waar we het toch van moeten hebben: de liefhebbers van klassieke, hoofdzakelijk akoestische muziek heeft van al dat nijvere gedoe wel de minste belangstelling overgehouden. De vijf-kanaalsdozen met bijbehorende minispeakers vliegen als  broodjes de winkels uit! Alles made in China, goedkoop en absoluut een nachtmerrie. Het repertoire, dat gedraaid wordt komt uit Hollywood en bestaat voornamelijk uit  THE MORONIC EMPIRE STRIKES BACK.

De industrie reageert hierop net zo als tijdens grote wereldconflicten: met onafwendbare precisie richt men zich op de reactie, door het verkeerd interpreteren van wat de "Vijand" eigenlijk wil komt men tot wonderlijke acties,zoals het verlaten van de Red Book norm: CD's zijn geen CD's meer, maar CD-ROM's... Leuk hoor, die laatste mensen die men nog zo ver kan krijgen wat repertoire aan te schaffen, worden opgescheept met gestoorde muziekweergave. Terugbrengen naar de winkel en vervolgens terugsturen naar de uitgever, voorwaar een merkwaardige taak voor de arme middenstander die zich nu geconfronteerd weet met maar liefst vijf labels die hem zo het leven nóg verder zuur maken. Dat zal wel horen bij het idee om maar meer direct te verkopen via het Internet. Misschien wel een datastroom voor zowel muziek als verpakking, dat zou wel handig zijn, maar wie bewaakt nog de kwaliteit? Niet het publiek, die heeft er helemaal geen idee van, hoe zo iets nou moet klinken.

Vervolgens registreert men nu alles weer eens een keer, alleen veel slechter dan men gedaan heeft in de loop der jaren. De techniek gaat nu de boventoon voeren, al dan niet op achterlijke wijze...........

Nog wat nieuws: Een paar grote labels zet hun kapitaal van oudere opnamen uit op de markt. Een enkel exemplaar kan ik niet bij de detaillist niet  kopen, maar die moet dan de hele santenkraam, in bulk, aanschaffen. Niemand die op enig andere wijze uit deze ware schatkamer kan putten (waaronder ook vele door mij gemaakte opnamen).

www.wuwei.nl
weiwuwei@wxs.nl